Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Waaltocht 2016

Tsja een verslagje schrijven is leuk, maar hoe pak ik dit aan?  Op mijn afstemmingsvraag aan de voorzitter wat voor een stukje hij in gedachten had antwoordde hij:  Dat is geheel aan jou maar wat filosofie en kwinkslagen zijn nooit weg.  Met die gedachten werd het een tweeluik, om te beginnen de filosofische gedachten.

Waal Filosofie.
Ik wilde dit onderwerp dicht bij de wijze houden waarop ik deze tocht heb beleefd, maar alras komen er diepzinnigere gedachten bij me boven.

Tijdens het schrijven van dit stukje werd mij duidelijk hoeveel de KVU voor mij betekent. Want, zou ik alleen op de  Waal zijn gaan varen? Zou ik alleen wild kamperen? Immers stand alone zijn er aardig wat drempels om zo een tour te maken. Rob Goezinne was deze tocht initiatiefnemer en vaarleider. Op ooit mijn eerste oversteek van Den Helder naar Texel was het ook Rob die initiatief nam en de tocht leidde. En het is niet alleen Rob die zulke verantwoordelijkheden tot zich trekt. Ik ga wat van die voorbeelden opsommen en dan nu even zonder de namen erbij. Als ex-Amsterdammer vaarde ik met KVU door Amsterdam om pas dan te zien dat er een zeesluis in de Hoogte Kadijk zit en hoe die megalomane katholieke kerkbouw er is gekomen. Pas dan begrijp ik feitelijk tot waar die Zuiderzee liep, pas dan krijg ik scherp waarom de katholieke kerken uit die periode zo groot zijn. Er was meer, oversteken vanuit Zoutkamp naar de eilanden, of de tocht via de Eems naar het Duitse Waddeneiland Borkum. Zeeland, de Oosterschelde noem maar op. Stuk voor stuk tochten die ik niet alleen gemaakt zou hebben. Het gaat hierbij niet alleen om het tochtje varen. We kamperen, ik leer de kajak te pakken, volg de interne cursus kaartlezen en neem kennis van allerhande zaken over getijden. Mijn lidmaatschap van De KVU werd een platform waar ik leerde, waar mijn denk- en leefwereld vergroot werden, waar vaardigheden en kennis verdiepingsslagen doormaakten. Zaken die ik daarna alleen kon toepassen. Het voorgaande gaat over tochten, maar daarnaast leerde ik van alles over boten. Ben ik nogal eens geholpen met technische problemen, zoals bij een bootschade die ik een ander toebracht, zomaar steun zonder dat een tegenprestatie gevraagd wordt. Er is een KVU lid die een neus heeft voor de ideale branding omstandigheden. Het is dan het brandingmailbericht dat maakt dat ik weer vaar, dat ik me na afloop als een god voel. Als ik alleen en soms met een kennis in ons sfeervolle clubgebouw ben en daar een frisje kan nemen dan voel ik me als die jonge jongen. Die met zijn vader mee mocht naar zo een machtige groothandel in een oud pakhuis, met al die geuren en kleuren daar en die dan daar een frisje kreeg. Ik voelde en voel me dan deelgenoot van iets dat lijkt op een ontdekkingstocht naar wat was en nog komt. Het is indringend speciaal voor me om daar dan te zijn. Te zijn op een plek die er alleen kan zijn door de inspanning van al die prettige mensen. Er wordt verbouwd en onderhouden, schoongemaakt en geadministreerd en alles wat gebeurt heeft het label kwaliteit. Recent bracht ik enige uurtjes door in een prachtig stuk natuur. Aan de oever van dat stukje land stond een bord met de letters KVU. Het is verrijkend om te ervaren hoe clubmensen mij laten delen in dat wat zij bezitten aan kennis, kunde en middelen. In perioden dat de druk op werk en binnen privé groot  waren, boden KVU activiteiten en vriendschappen een uitlaatklep.
Ik ben de voorzitter erkentelijk dat hij de schrijfsuggestie gaf. Die suggestie leidde er toe dat ik hier de gelegenheid neem om jullie eens klip en klaar te schrijven hoe waardevol de KVU voor mij was en is.

Kwinken aan de Waal
Hoe te beginnen? Jaha gewoon thuis bij het  inpakken. Ik neem me voor om het deze keer helemaal perfect te doen. Alles wat nodig is mee, onnodig niet en alles op de juiste plaats in de kajak stouwen. Dat blijft lastig, op de eerste dag aan de oever van de Waal bemerkte ik dat de reservepeddel ontbrak, foutje. Bij de start op de derde dag toen de weersvoorspellingen op slecht stonden kon ik constateren, dat ik geen fatsoenlijk slechtweer kleding mee had. En zie het weer bleef op die derde dag op een stormachtig uurtje na super, dus toch het juiste ingepakt. Tsja en dan mijn  kookspulletjes, daarvoor had ik alles bij me. Juist bij kajakken mag het culinaire niet ontbreken. De aanrijdag was op dit aspect voor mij de meest geslaagde.

De snackbar in onze startplaats Gendt bakt voortreffelijke patatjes en kroketten. Voor onze voorzitter was het overigens nog een geluk, dat hij ook aan kon schuiven aan deze culinaire special, die had bij vertrek namelijk op zijn navigatie, Gent ingetikt. Met een volle buik naar de rivier en in de boten. Een uur later net voor de schemer stonden de onderkomens slaap klaar. Dit laatste is overigens geen sinecure. Voor de adspirant Waalgangers wat tips.
•    Neem semi schrikdraad mee. Heckrund, Tauruscattle en Konikparden zijn nieuwsgierig en schurken graag tussen en tegen bomen. Als je ,s nachts niet door zo een lieverdje geschurkt wilt worden, juist u begrijpt mij.
•    Leg de Kajaks om de slaapplaats als barrière.
Naast de goede voornemens bij het inpakken had ik die ook voor het opzetten van mijn stormvaste tent. Ik wilde dit op een rustige doeltreffende manier doen en evenzogoed snel, als een professional dus. En dat lukte. Ware het niet dat ik de zin hoorde: Verkeerde kleur, verkeerde plaats. Nadat ik begreep dat dit aan mij geadresseerd was heb ik mijn tentje op een ander plek ge-her-ïnstalleerd. Vanwaar de opgelegde actie? die Waal experience is namelijk voor het kampeerdeel illegaal. Dus moest ik met mijn mooie rooie stormvaste tentje weg van het idyllische strandje en mijzelf ophokken tussen bomen en struikgewas. Toch bracht dit gedoe mij  wel wat, ik voelde beetje bij beetje een soort Rambo gevoel opkomen. Zal ik me voor de camouflage met houtskool insmeren? Houtskool genoeg. Houtskool vies? met de  grootste waterleiding van Europa voor de deur  is effe lekker poedelen  geen probleem, niet gedaan hoor. Niet alleen hadden we de grootste waterleiding in de buurt, ook het grootste toilet. Da,s gemakkelijk want hoe je het went of keert zo nu en dan moet men zich ontlasten, logisch toch. In het Waal weekeinde verliep dit volgens een patroon met wat algemene kenmerken, ik schets die zodat u dit herkent en het eventueel zelf kunt toepassen: Een kampganger staat relaxed op, kijkt wat belangstellend om zich heen  en gaat aan de wandel, al of niet fluitend of neuriend. Met peddel. Die peddel is om te graven, en dan niet naar paddestoelen. Neen men graaft niets op, het wordt een deponeer kuil(tje). Dat is voor de hygiëne, dat is netjes. Ik heb een variant ontwikkeld, een aangespoelde plank om het kuiltje te graven, daana zitten, mikken en toedekken. Terug naar het culinaire, dat koken oh lala! Er werd zelfs Canard (dat is eend in het Frans) gegeten. Niet zelf gevangen, neen die echte uit blik van Aldi. En nog een Frans woord, delicatessen die waren er in overvloed. Gevulde koeken, stroopwafels, nootjes, Japanse nootjes, taai taai wat een assortiment. Bij dit laatste viel de horeca ervaring van de deelnemers op. Al die lekkernijen waren wegspoelbaar met wijn en bier, doordachte arrangementen. Culinaire specials, er stonden bijvoorbeeld worsten al la de Waal op het menu.  Die bereiding verloopt als volgt. Je verhit jouw worstje dat er in aanvang  slap en vormloos bij hangt geleidelijk. Niet in ..maar bij het vuur, daarna komt het aan op knijpen. Je knijpt en als het worstje hard aanvoelt, dan kun je die naar binnen werken. Nou je zult begrijpen, da was genieten.
En dat het wakker worden, rits open en naar buiten, touts nudes naar de openluchtbadkamer. Staande aan de oever: Neen er is en er komt geen afdeling naaktrecreatie bij KVU deelde de voorzitter mij (nuda natura) mede. Toch voelde ik wat spanning. Misschien moet ik nu ook nog frei korperlich beach volleyen of badmintonnen bedacht ik me. Het viel mee, effe later zat ik weer in de kleren, aan de koffie.
In de avond geldt voor ieder een belangrijke taak, hout zoeken! Ik had snel door dat die enorme bossen takken die ik mee nam tot aanmaakhout gerekend werden. Met hout worden loeizware meterslange stammen gerekend. Wat een team die KVUers, in no time lag er een half kuub droog hout. De tochtleider steekt vervolgens  het vuur niet aan. Neen man, die ontploft het aan. Heel aparte werkwijze, met als voordeel dat niemand zijn wenkbrauwen behoeft te epileren, dat verzorgt hij tegelijkertijd en binnen een oogwenk.
Tot nu toe heb ik het niet over het varen zelf, dat mot wel gebeure, we zijn immers kajakkers. Ook daar valt het een en ander te leren. Als ik tussen twee kribben naar een strandje sprint om mijn zitje recht te leggen, passeert een zesbaks duwboot combinatie. En waar ik eerst nog in het water lag, twee minuten later bevond ik me meters van de waterlijn, schijnbaar hoog en droog. Het duurt even dat droog liggen, maar dan krijg je ook wat. Met een beetje geluk wordt je daarna getroffen door de boeg- en hekgolven die je in geval van onvoorbereid zijn, nog verder op het droge zetten.
Hekgolven zijn niets- en niemand ontziende voortijlende watermassa,s. Als je ze achterop krijgt kun je zo nu en dan een mooi surfje maken. Maar op de Waal komen meer soorten golven  voor. Achteropkomende-, voor- en zijwaarts komend golven. Turbulentie uit onverwachte hoeken waar je als kajakker actief in moet participeren. Op de derde dag met in aanvang een zeer zware zijwaartse wind was het opletten en geconcentreerd varen. Steeds de keerstroom ontlopend richting oever varen en dan weer naar buiten opnieuw langs de scheidslijn hoofdstroom keerwater. Varen met een sleeplijn was op deze tocht niet overbodig, en juist deze dag (het is maar een klein stuk vandaag!) heb ik die niet om. Wie met een zo sterke zijwaartse wind omslaat maakt gerede kans om binnen 10-15 seconden op de vaarbaan te liggen van de schepen. Kijk en dan is zo een lijntje goud waard.
Scheepvaart op de Waal, tsja hier weet ik geen kwinklsag op te bedenken. Hier komen woorden bovendrijven als imposant, megakracht, snelheid. Wat een dynamiek, wat een organisatie, schepen die stroomopwaarts voortploegen en tegengesteld anderen die  snel en soepel  stroomafwaarts varen. Lichten, radars, camera,s  baggerschepen die tussen de vrachtvaarders door aan het werk zijn, logistiek op het hoogste niveau. Blauw bord, varen aan de verkeerde oever. Het is omkijken, opletten en genieten daar op die Waal.
Nou ja en dan wij, jahaaa wij kunnen er ook wat van. Vergis je niet in KVUers. Zowel in Nijmegen als in Zaltbommel weten wij geheel zelfstandig de weg naar de Bosse Bollen en Appeltaarten te vinden. Zonder Blauwe lichten, zonder camera,s, zonder radar. En dat was dan weer wel legaal.

Jan Zaal  Waaltocht 2-3-4 september 2016