Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Verslag KVU 28 juni, Ameland

Bij het naderen van waddeneilanden sla ik altijd om. Een traditie. Vorig jaar gebeurde het in de Noordzeebranding bij Texel, deze keer vlak voor aankomst in het haventje van Nes, op Ameland. Een gemene golf van linksachter brengt me totaal onverwacht uit balans. Mijn kanoreflexen blijken ontoereikend voor deze schuiver en met een gevoel van spijt ga ik kopje onder.

Terwijl ik ondersteboven in de Waddenzee hang, speel ik met de gedachte om simpelweg door te draaien en met een krachtige beweging van de peddel de boot weer bovenop de golven te zetten. Dé manier om een afgang in een triomf te veranderen. Op tijd besef ik dat ik geen idee heb hoe zo'n zelfredding in z'n werk gaat. Ik trek aan de lus van het spatzeil en laat me uit de kano glijden. Best lekker om even te zwemmen.
Expeditieleider Rob treedt uiterst vakkundig op; binnen anderhalve minuut is mijn kano grotendeels geleegd en zit ik er weer in. Ger blijkt ondertussen mijn petje te hebben opgevist.
Het verwachte hoongelach van de anderen blijft uit. Aardige mensen, kanoërs van de KVU. Gezellig koffie drinken ook.
Na twee uur getijde-pauze op Ameland gaan we weer te water. Tegen de golven in langs een langgerekte zandbank, de Kikkertbank, varen we richting Noordzee. Annet zegt iets over het soms zo vermoeiende bewegen van de heupen tijdens het kanoën, waardoor ik me ineens weer herinner dat ik op het Uitgeestermeer ontdekte hoe je met soepele heupen de kajak veel beter onder controle hebt. Dat deed ik fout toen ik omging; ik verstijfde. Met hernieuwd zelfvertrouwen peddel ik verder.
Om de tweehonderd meter werkt een zeehond zich van de zandbank af. Ik vermoed dat ze zich in het water meer op hun gemak voelen met die naderende kano's. Maar het lijkt ook wel of ze ons uit nieuwsgierigheid tegemoet zwemmen. Sommigen hebben jongen. Een belevenis om te gast te zijn in hun territorium.
We varen om de zandbank heen, soms half klunend. Dan gaat het, na een korte plaspauze, voor de wind en met de opkomende vloed mee terug naar Holwerd. Het is zondagmiddag, de veerboten en watertaxi's varen af en aan. Toeristen zwaaien vanaf het dek van de ferry. Wat een plezier om in de kano te zitten en me onderdeel te voelen van de actie, van het spel van water, wind en stroming.
Gilbert peilt regelmatig of we wel voldoende water onder de boot hebben als we een stuk afsnijden. Het gaat maar net, zelfs met een kano kun je hier aan de grond lopen.
Aan het einde van de expeditie wacht ons nog een smerig klusje. Onze landingsplaats naast de haven van Holwerd grenst aan een moeras van zwarte slib. Terwijl we moeizaam twee aan twee met de boten naar de vaste wal baggeren, verlies ik bijna mijn kajak. Ik dacht dat die wel veilig in de luwte lag te dobberen, maar had geen rekening gehouden met de enorme zuigkracht van een veerboot. Gelukkig is Peter alert en er nog net op tijd bij. Weer wat geleerd.
Bij alle beelden van een prachtige dag op de Waddenzee met bijzonder aardige mensen voegt zich later in de auto ook nog een beeld dat ik alleen met mijn geestesoog zag: Mijn vrolijke rode North Shore die door de schroef van de veerboot verpulverd wordt...

Teunis van der Zwart

Voor foto's: klik hier