Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Tentjetesten

Enige tijd geleden zag ik dat René een tentje van een bekende buitensportfirma te koop aanbood. Nu ben ik niet zo heel erg tevreden over mijn kleine kano-tentje en om een lang verhaal kort te maken: ik kocht het koepeltentje.
Natuurlijk ga je niet op reis met een tent die je nog nooit hebt uitgeprobeerd en René had een geweldig idee (heeft ie wel vaker last van): we varen naar Limmen (of all places!) en slaan daar ons kamp op bij de NTKC, vlak naast het scoutingterrein. Een datum was snel geprikt en zo kwam het dat we op maandag 7 april bij de loods van de KVU vertrokken met enigszins volgepakte kajaks. Want, zoals de meeste van jullie wel weten heb je voor één nachtje kamperen niet veel minder spullen nodig dan voor een expeditie van tien dagen!

Het was heerlijk weer: enigszins bewolkt, met af en toe een vrolijk zonnetje. De voorspelde regen met windvlagen en hagelbuien bleven vooralsnog uit, hetgeen ons vervulde met optimisme en blijdschap. Windje mee richting Limmer Gat en onder een griezelig laag brugje door tot aan het museumgemaal. Daar overdragen (wat is zo’n kajak zwaar met bepakking!!) en verder naar de doorvaart onder de A9 en de kanoroute Limmer Die. Aankomend in Limmen voeren we door een prachtig parklandschap met luxe woningen om uit te stappen op een ruime kade waar enkele kleine bootjes afgemeerd lagen. Daar was het perfecte bankje om onze broodjes te eten en moed te verzamelen voor het volgende huzarenstukje. Want wat ik niet zo goed begrepen had (zeker niet goed geluisterd?) was dat er ook eerst een lange mars nodig was om bij de kampeerplek te komen!  Met de boot op wieltjes achter je aan door heel Limmen heen, ruim 1 ½ km. Niet mijn idee van de kanosport…… Maar de beloning zat hem in het alleraardigste kampeerplekje. Ik had werkelijk geen idee dat er, diep verborgen achter een woonhuis aan de ene kant en een scoutinggebouw aan de andere, zo’n verstild, groen eldorado te vinden was, waar de vogels voortdurend hun best doen om verkeersgeluiden ruimschoots te overstemmen, waar zij aardig in slagen.

Op het zachte mos, in de luwte van een bomengroep, zet ik met de welwillende hulp van de vorige eigenaar mijn nieuwe aanwinst op. Dat gaat verrassend eenvoudig en daar staat opeens een stevig koepeltentje in het groen. De sleutel van het toiletgebouw moest op een “geheime plek” opgehaald worden. Omdat de waterleiding nog niet was aangesloten moesten we water halen bij een zgn. “winterwater”kraan, een fenomeen dat ik nog niet eerder heb mogen aanschouwen. Het betekende wel dat we het toilet moesten doorspoelen met behulp van een emmer, maar dat is toch een enorme luxe, zeker als je het vergelijkt met sommige andere plekken waar we ons in het verleden hebben moeten behelpen. Maar daar zal ik niet over uitweiden.

Omdat ik het dessert voor na het avondeten helaas had vergeten in te pakken, besloten we nog even naar de plaatselijke supermarkt te wandelen. Zo gezegd, zo gedaan, zonder al teveel acht te slaan op de loodgrijze wolken die dreigend aan de einder samenschoolden. De firma AH bleek ook uitstekend witbier te leveren, dus gingen wij al spoedig met chocolademousse en enkele bruine flesjes weer richting NTKC, wat staat voor Nederlandse Toeristen Kampeer Club. Echter, ongeveer halverwege zagen wij ons gedwongen een veilig heenkomen te zoeken onder een smal afdak voor de etalage van een beddenwinkel omdat er een zeer vijandige bui losbarstte, waarbij het regenwater in dichte nevels door de straten werd gejaagd. Reeds voordat wij de beschutting bereikten waren we goeddeels doorweekt, althans onze broeken die niet waren beveiligd door enige regenkleding. (Mijn regenboek heb ik droog weten te houden in de tent)  Mijn kameraad stelde voor om dan maar alvast een biertje te nuttigen, zodat wij door een toevallige voorbijganger waarschijnlijk zouden zijn aangezien voor een paar dakloze alcoholisten. Toen de stortvloed tot bedaren was gekomen en de flesjes leeg, konden wij onze voettocht voortzetten en bereikten wij zonder al teveel toegevoegd water ons bivak.

We waren gezegend met een ruime halfopen schuur waar brandhout wordt opgeslagen, zodat we zittend op een comfortabele boomstam ons avondmaal konden gaan voorbereiden. Dat wil zeggen dat ik voornamelijk vol bewondering heb zitten kijken naar de bedreven en geroutineerde wijze waarop mijn metgezel piepers jaste, wortel en prij sneed en dit alles in no time aan de kook bracht op een levensgevaarlijk apparaat dat naar ik heb begrepen hitte produceert met behulp van methanol! Intussen had ik, al even geroutineerd, een pannetje paddestoelensoep opgewarmd bij wijze van voorgerecht. Het hoofdgerecht werd door René extra smakelijk gemaakt met een ingewikkelde saus, bestaande uit tahin en nog enkele geheime ingrediënten, en tonijn uit blik. Heerlijk! En natuurlijk werd dit driegangenmenu gecompleteerd met een verrukkelijk toetje van chocolademousse met yoghurt die ook al uit het mysterieuze luik van de Greenlander tevoorschijn kwam. Je ziet: luxe hoeft niet duur te zijn!  Bij de maaltijd genoten we nog van een tweede witbiertje terwijl we in de inmiddels lege pannetjes alvast water opvingen voor de afwas. Dat water kwam geheel gratis rechtstreeks uit de hemel!

Het werd die avond reeds vroeg donker en de wind wakkerde enigszins aan, wat ons deed besluiten om vroeg naar bed te gaan. De volledigheid eist dat ik hier nog wel even vermeld dat wij ieder over een eigen tentje beschikten. Ik schakelde mijn Waka Waka lampje in om nog een paar hoofdstukken te lezen. Om mij heen deden de weergoden hun uiterste best om mijn tenttest tot een groot succes te maken. Zij zijn daarin volkomen geslaagd: de tent hield zich uitstekend, ondanks regen, hagel en harde wind. Ik vond het wel een beetje tochtig in de tent, hetgeen werd veroorzaakt door de royale ventilatieopening in het dak van de binnentent. Maar ik had dus geen gebrek aan frisse lucht en heb heerlijk geslapen.

De volgende morgen kenmerkte zich door uitbundig gezang van de vele vogels en een vriendelijk zonnetje. Ik zal er verder niet veel woorden aan besteden om duidelijk te maken dat er in alle rust ontbeten, toilet gemaakt en ingepakt kon worden, waarna wederom de wandeling moest worden ondernomen. Bij bakker Putter konden we nog wat lekkere koekjes voor bij de koffie kopen, wat het leed enigszins verzachtte. Du moment dat wij in onze bootjes stapten begon het weer hard te waaien en te regenen. Gelukkig duwde die wind ons met kracht de goede kant op en dat bleef hij doen, tot we, twee regenbuien en een heftige hagelbui verder, arriveerden in het kleine slootje bij de werkplaats van Meubels en Makers in Akersloot. Daar werkt iemand die wij kennen en die was zo vriendelijk om koffie voor ons te maken. In het kantoor bij de werkplaats konden we even op adem komen bij Jantien Ranzijn en Rob van Diepen, waar de koekjes uit Limmen ons heerlijk smaakten.

Eenmaal op het meer terug stelde René voor om maar naar Wormer te varen, zodat we konden blijven genieten van wind in de rug. Wat een heerlijk idee! Als speren gingen we. In Wormer konden we midden in de zoveelste bui uitstappen in de tuin aan de Talingstraat. Het is onder zulke omstandigheden wel erg aangenaam om in een verwarmde huiskamer uitgebreid te lunchen, met een gebakken ei erbij en van alle gemakken voorzien. Met enige moeite kregen we vervolgens mijn boot dwars door de woning (men heeft daar geen ingang achterom!) naar de auto waarmee mijn vriend mij terug zou brengen naar Uitgeest. Tja, ik had natuurlijk ook terug kunnen váren, maar ik hoop dat jullie mij kunnen vergeven dat ik nu even voor de weg van de minste weerstand koos.

Korte samenvatting van het bovenstaande verhaal: Ik had geen betere omstandigheden kunnen treffen om een tent uit te proberen, maar het weer had dinsdag wel een tikje mooier mogen zijn, waarvan akte. Henk.