Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Rondje Spijkerboor, zondag 3 februari 2013

Graag schrijf ik na een tocht: "De thuisblijvers hadden ongelijk", maar dit keer hadden ze toch wel een beetje gelijk, tenzij het een poging was het Oud-en-Nieuw-vet te verbranden was.
Zondagochtend, 3 februari , even voor tienen, alles klaar voor een tochtje Spijkerboor. Jan Bakker was even langs gewandeld; het gaat goed met z' n nieuwe knie, dus binnenkort weer de boot in?
En hoewel Gilbert mij had geattendeerd op deze tocht, maakte hij alleen een rondje Akersloot/De Woude. Ja, en wie was eigenlijk de tochtleider?
Van de aan- en ingeschrevenen was uiteindelijk Henk Hoogerwerf, Peter Beentjes en ik de enigen, die "op slag" gingen.

Mooi hoor, het ritje voor de wind naar De Woude;  de harde ZW-wind liet ons lekker surfen! Toen we naar de Koogerpolderbrug afsloegen, voer Gilbert in het NH kanaal vanaf Akersloot vlak achter ons, hoorde ik later; we hebben hem echter niet gezien.
Vandaar via het Vinkenhop naar Spijkerboor, geen boot ontmoet, slechts een loos vissertje.
Een tussenstop bij het cafe Verloren End bij Spijkerboor was een teleurstelling voor mij. De waardin was vroeger een fantastisch robuuste, vrolijke Jordanese blondine, nu zat er een onverschillige, ongeblondeerde Amsterdamse tante, die aan het kezen was met een vriend o.i.d.. Ja, kezen hier in de betekenis van een veredeld mens-erger-je-niet. De koffie was goed, maar wel erg duur voor een landelijk café: 2.20Eu. Gastvrijheid: ik voelde me een indringer in de intimiteit van die twee kezers.
Vervolgens voeren we tegen een toegenomen wind door de Knollendammervaart, Molletjesveer naar de molen De Woudaap, want Peter voelde zich niet in staat over het meer naar Uitgeest terug te varen; zijn polsen deden zeer, dus binnendoor in een dikke motregen terug naar Uitgeest. De Knollendammervaart was dit keer erg leuk varen, omdat het hier precies recht tegen de wind in ging: welke kant gaf toch nog wat beschutting?
Eigenlijk hadden we hier even de tijd moeten nemen om te eten, want ik kreeg vrijwel direct last van een hongerklop. Het varen ging een stuk moeilijker en bij het binnenmeer hield ik met moeite mijn boot tegen de wind in en na het overdragen over de Lagedijk in de Overtoomsloot kreeg ik de boot nauwelijks vrij van de wal en tegen de wind in. Bij deze wind was mijn boot een beetje te lang om die scherpe bocht te maken in smalle slootjes. Bovendien  speelden mij schouderkapsels fel op, een wat chagrijnige blessure, die slechts langzaam herstelt.
Onder de A9 de boten uit het water gehaald om ze bij de spiegelgladde steiger van het sluisje weer in het water te leggen. Zo kwamen we toch nog varend terug.
Peter had nog een Snelle Jelle, zodat ik weer wat bij m'n positieven kwam. Ik hoorde later van Gilbert, dat Peter eigenlijk nog maar weinig ervaring had op het Uitgeester meer. Hoewel ik van Piet van Gelderen weet dat de polyethyleen Scorpio enorm degelijk is in zwaar weer, schrok ik toch wel even, maar had tevens een grote bewondering voor hem dat ie zo onverschrokken had gevaren.
Oja, dan komt nu de sluitzin: de thuisblijvers hadden gelijk!
Eric van der Wal