Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Tocht over de Rijn deel 2

Artikelindex

Wat er aan vooraf ging.
Maar laten wij ons eerst even voorstellen.

“Wij”, zijn Henk en Theo van Gool.  Broers,  nu bijna een jaar lid van KVU en natuurlijk veel te laat weer ingestapt.  In onze jeugd woonden we met onze ouders, zus en broers in Velsen Noord. Vlak bij het Noordzee kanaal en de, in aanbouw zijnde, Velser tunnel.
Onze vader, die bij de marine had gediend maar geen slag kon zwemmen, had blijkbaar iets met water. Zo bouwde hij een tweepersoons kano en kocht er nog een andere bij. Binnen de kortste waren we met een hele groep jeugd actief op het Noordzee kanaal tussen Amsterdam, Sparendam en Ijmuiden.
Maar zoals dat met opgroeiende jeugd wel vaker gaat kwamen er, op een gegeven moment, andere interesses. En dat betekende het einde van een actieve kano periode.
Tot ruim twee jaar geleden.

Via een oud lid, die in Uitgeest aan het binnenmeer woont, komt Henk weer in aanraking met een kajak. Even proberen. Tja, toch wel weer leuk.  Niet lang daarna wordt dan ook de gang naar Arend Bloem gemaakt en een kajak aangeschaft. Dan worden er flinke toer/trainingstochten gemaakt die moeten leiden tot zijn grote wens nl. de Rijn afzakken vanaf Keulen naar Uitgeest.  Echter, het plan dreigt in het water te vallen doordat goede (kano)vrienden van Henk hem ontraden om deze tocht  alleen te maken.  Dit uit veiligheids overwegingen.
Kort daarop hoort Theo dat Henk een Kajak heeft gekocht en van plan is om……… Dan gaat het snel.
Theo koopt in april 2010 ook een kajak. En toen waren we met z’n tweeen. Door meerdere keren in de week flinke tochten te maken en reddingsmogelijkheden te oefenen waren we er, eind augustus 2010 helemaal klaar voor.
Wij gaan het hier niet verder hebben over deze trip (fantastisch, ondanks drie dagen heel slecht weer, vier dagen mooi, lekke tentjes etc.) maar over het vervolg hierop.

Nadat we dus verleden jaar van Keulen naar Uitgeest waren gevaren, ging de tocht dit jaar van  Seltz, (Fr. Elzas ) naar, het beginpunt van  vorig jaar, Keulen over een afstand van 340 km. De keuze was op Seltz gevallen omdat hier een camping, op zo’n 200m van de Rijn, is gelegen.


En eigenlijk het belangrijkste, het was de eerste mogelijkheid na de sluizen van Iffezheim (in het stuk Rijn van Basel tot Iffezheim bevinden zich een tiental sluizen). Niet dat we bang zijn om ons te laten schutten maar het kost heel veel tijd (wachten op beroepsvaart en/of niet over kunnen dragen).  Dat hebben we op onze vorige trip wel ervaren.  Omdat we op onze eerste reis campings hadden uitgezocht langs de  route waarvan wij dachten dat die goed bereikbaar en open waren (wat helaas niet altijd het geval was) hadden we dit jaar ons huiswerk beter gedaan.



Via de DKV hadden we, alle hierbij aangesloten verenigingen langs de route, in onze planning opgenomen. We zullen in ons verslag hier nog op terugkomen  

Nadat we in Heerhugowaard resp. Uitgeest door onze echtgenotes waren uitgezwaaid vertrokken we vrijdag 21 mei in alle vroegte  naar  Keulen waar Marcel, de zoon van Henk, woont. Nadat we de koffie op hadden kroop Marcel achter het stuur. Rond 15:00 uur kwamen we aan op de camping in Seltz. Na eerst een mooie plaats uitgezocht te hebben wierpen wij onze tenten,  want zo gaat dat nu eenmaal met die werptenten. De kajaks van het dak, en overige bagage uit de auto gehaald, en de tentjes ingericht. We waren er klaar voor. Eerst nog maar wat eten en drinken want Marcel had nog een ritje van een uur of vier voor de boeg.  In het campingrestaurantje was slechts 1 menu’tje te krijgen. Nl. een halve gegrilde haan met friet en natuurlijk biere 33. Nadat we Marcel uitgezwaaid hebben gaan we op zoek  waar we de kano’s de andere dag te water  zouden kunnen laten. Nou, dat klopte precies met wat we al gezien hadden op Google earth. We lopen nog even langs de Rijn en bespreken wat ons strijdplan zou worden. We gaan er voor. Voordat we de slaapzak ingaan nemen we allebei nog een Finkensiepertje. Dat is een bekent glaasje helder gedistilleerd waarvan we de naam aangepast hebben. Dat die naam overeenkomt met die van een foute psychiater uit de vorige eeuw berust natuurlijk op louter toeval. Het klinkt echter wel lekker in “Deutschland”

Zaterdag 21 mei: Jetzt Geht los (of eigenlijk nous allons pour cela). De lucht is strak blauw en we zijn natuurlijk veel te vroeg op. We zetten nog wel even een kop thee, want anders krijgen we die krentenbol niet weg, maar dan gaat alles op de kar en gaan we de 300 meter lopen naar de Rijn. Al een jaar zijn we er mee bezig maar nu gaat het gebeuren. De bagage wordt ingeladen, de tentjes vastgezet, en de reserve peddels nog even gecontroleerd. En dan, 9.30 uur, daar gaan we. Nog even tussen de kribben,  maar dan zal de stroming ons grijpen, en gaan we richting Keulen en naar alles wat we nog gaan tegen komen.

Onze eerste etappe voert ons naar Rheinsheim. Een niet al te lange tocht van 46 km.



Startpunt KM 341 naar KM 387. Dat lijkt een heel eind, maar er van uitgaand dat de Rijn met een snelheid van 5 km per uur stroomt, is dat natuurlijk geen probleem.  Dat het van belang is om goed in de stroming te blijven varen bewijst de meegenomen Gps.  Dat wisten we natuurlijk al van vorig jaar. Indien mogelijk  zoek je de beste stroming op. Dat kan aan de linkeroever, rechteroever, of in het midden van de Rijn zijn. Of in buitenbochten. En dan natuurlijk het liefst die zonder kribben aan de oever. We hebben heel relaxt peddelend wel snelheden van 13-15 km/h gehaald.  Ons startpunt Seltz ligt net even achter de laatste sluis in de Rijn. Dat heeft als voordeel dat er nauwelijks scheepsvaart  is nadat er eenmaal geschut is.  m.a.w. weinig achteropkomend verkeer dus perfect om weer één te worden met de rivier en te genieten. De tocht naar Rheinsheim gaat langs een mooi natuurlijk gebied, bosrijk en geen industrie aan de oevers. Halverwege de tocht nog even op een terras gezeten om een biertje te pakken. Uiteindelijk moet je voorkomen dat je uitdroogt. Zoals eerder vermeld hadden we voor onze reis de Kano verenigingen langs de Rijn opgezocht om te kijken of er daar mogelijkheden waren om tenten op te zetten en daar te overnachten. Niet meer en niet minder. Bij Km 386 zou, volgens onze gegevens,  een kano vereniging moeten zijn. We zien wel een trap maar geen loods. Gelukkig hebben we een telefoonnummer dus bellen maar. Karin Kolbe, van Kanu Verein Rheinsheim, neemt op en natuurlijk heeft ze plaats, ik ben er in 5 minuten. We mogen niet in de tent slapen maar krijgen een sleutel van de loods, mogen gebruik maken van de keuken, van de douche gelegenheid die er trouwens prachtig uitziet, van het krachthonk maar ook van de koelkasten die van alles zijn voorzien en waar enkel een schoteltje staat waar je 1 euro in doet voor bv. een halve liter Erdinger witbier. En hier werkt het. Kunnen we hier in de buurt iets eten Karin? Nou dat is zo’n 3 km lopen. Maar wacht, ik kom jullie wel om 18.00 uur  ophalen en breng jullie naar een eethuis in het dorp. Hebben jullie morgenochtend nog broodjes nodig? Ik kom ze wel brengen. Nou, dat hoefde niet. Maar prachtig, hier wordt gastvrijheid nog met een hoofdletter geschreven. En wat mag dat dan wel kosten? Niets maar leg morgenochtend, wanneer jullie vertrekken, alleen de sleutel  even onder de tegel. Geweldig dat zoiets nog kan.  Je zult wel begrijpen dat we na zo’n start geen grappen gaan maken over verdwenen fietsen o.id. (Theo overwoog zelfs nog even om zijn snor af te scheren)

 

 





Zondag 22 mei. Nadat we gisteravond onze eerste schnitzel met patat naar binnen hadden geschoven, en genoten hadden van de eerste (en tweede) Schöfferhofer Weizen, er zouden er nog vele volgen, zijn we, na ons Finkensiepertje, op tijd de slaapzak in gegaan. De eerste dag zat er op. We hadden een mooie dag gehad en prachtige mensen ontmoet.
Een wekker hadden we niet mee genomen maar onze biologische klok zorgde ervoor dat we om 7.00 uur er weer helemaal klaar voor waren. Even onder de douche, een kop thee en, jawel, de krentenbol naar binnen, kano’s op de kar, sleutel van de loods onder de tegel, en terug naar de Rijn. De zon stond alweer uitbundig te schijnen Het werd wederom een prachtige dag. Vandaag gaat de reis naar Worms over een afstand van 56 km.  Dus vandaag van KM. 386 naar KM. 442. Nu lijkt 56 KM. wel veel, en dat is het natuurlijk ook, maar als je in je kano zit en je zakt met een snelheid van 10 Km/h de Rijn af dan ben je dus 6 uur aan het varen. Omdat we natuurlijk ook om de inwendige mens moeten denken mag je daar dus anderhalf uur bij doen. Wat nog even vermeld moet worden is dat we, precies na ieder uur, een rustpauze inlassen. Niet vanwege vermoeidheid maar om Theo, die diabeet is, de gelegenheid te geven om te meten, en hieruit voortvloeiend, evt. eten, drinken, spuiten. Het hiervoor vermelde is tevens de reden dat we altijd bij elkaar in de buurt zijn en blijven. Dit om eventuele problemen voor te zijn .  De tocht naar Worms ging weer probleemloos, het weer was perfect met een temperatuur van 27 gr C, het is zondag en er is dus wat minder beroepsvaart dan doordeweeks. Weer veel midden op de Rijn gevaren. Omdat Gps een belangrijk hulpmiddel is om optimaal van de stroomsnelheid van de Rijn gebruik te maken had een van ons een Gps aan boord en de ander de vaarkaarten waar stroming, boeien, pontjes en afstanden waren aangegeven. Door dit te combineren konden we vrij nauwkeurig de loop van de stroming volgen en hier dus ook het hoogste rendement uit behalen. Het werd weer een mooie dag en we vonden wederom een kano vereniging die ons met open armen ontving, een sleutel gaf van de wasgelegenheid, en een prachtig grasveldje voor onze tentjes. En alles weer gratis en voor niks. Wel een maar. Ze zouden graag zien dat we in het clubrestaurant kwamen eten.  Tja, wat doe je dan !!!
Vandaag kwamen we trouwens een groep Oostenrijkers tegen die, net als wij, de Rijn aan het afzakken waren. We zouden ze de komende dagen regelmatig tegen gaan komen. Want ook zij maakten gebruik van de verenigingen langs de Rijn. Die avond begaf de tent van Henk het.  2 fiberstokken van de werp tent (er zouden er nog meer volgen) hadden het, om onverklaarbare redenen,  begeven.  Maar duct- tape doet wonderen en dus nu ook. Tot laat in de avond hebben we nog buiten gezeten, de volgend dag doorgenomen, en uiteindelijk de slaapzak in. Morgen een nieuwe dag



Maandag 23 mei de dag begint met bruut geweld. Aan de overzijde van onze  slaapplaats ligt een kade waar ze grote binnenvaartschepen, gevuld met aarde, aan het legen zijn.




En om die aarde uit de vultrechters te krijgen wordt er met een trilinstallatie de boel losgehouden. Het lijkt wel oorlog. Kortom, we zijn er op tijd uit. Vandaag gaat de reis naar Mainz KM 443 naar KM 498 dus 55 km. Het is wederom stralend weer en, dachten wij dat we vroeg waren,  onze Oostenrijkse liefhebbers zijn nog eerder. Lekker laten gaan.




We gaan allemaal dezelfde kant op. Tot later dus. Als je het ultieme gevoel van kanovaren wilt beleven dan moet je op een mooie zomerse dag dit stuk gaan varen de afstand is geen probleem maar de natuur overweldigend. Witte reigers, ooievaars en roofvogels. Natuurlijk is het best wel een prestatie om zo’n tocht te maken maar wij hadden op voorhand de afspraak gemaakt om vooral te gaan genieten en wij hadden het geluk dat de omstandigheden zo fantastisch waren dat je alleen maar kón genieten. Het water in de Rijn was laag, dus waren er aangepaste snelheden voor de beroepsvaart, en dat vaart heerlijk ontspannend.  We hebben deze 55 km fluitend afgelegd.  Helaas was de kano vereniging in Mainz niet geopend maar konden we terecht bij de naast gelegen camping waar we, achteraf, ook prima stonden. In de middag zijn we nog even Mainz ingewandeld op zoek naar een tentenzaak.  Misschien viel er wel een nieuwe vervangende tent te scoren (er was wederom een fiberstok gebroken).  Helaas.
Achteraf  bezien hebben we geen weersomstandigheden gehad die dit noodzakelijk  maakten. Op de terugweg uit de stad zijn we nog even aangeschoven op een terras alwaar we aan de asperges geraakten en tegen een wit biertje (maar dat kunnen er ook twee zijn geweest) opliepen.   Op de foto lijken deze biertjes erg groot. Nou, dat zijn ze ook!
Het was weer een mooie dag geweest, allebei een beginnende “bruine kop”, en de vooruitzichten voor de volgende dag logen er niet om.



Dinsdag  24 mei. Vandaag gaan we op weg naar Bacharach.
KM 498 naar KM 542 dus maar 44 KM geen afstand om van wakker te liggen waren het niet dat de wind ons vandaag parten gaat spelen. Omdat de eerst 20 km van onze  etappe langs de industrie van Basf gaat, oftewel kilometers lang chemische industrie en kaden.  Niet leuk, maar vervelend dat we  geen mogelijkheid hebben om even uit de kano te kunnen. Het meten bij Theo moet dus al varend geschieden. Wanneer we BasF achter ons laten, word de Rijn  breder en  komen we nog een hele oude stoomsloep tegen. Het begint te waaien en er komen flinke golven. Ondanks de stroming vorderen we, als gevolg van de harde wind, maar moeizaam. Zo’n 7 km/h. We zien Rhudesheim  tussen de heuvels in de verte opdoemen. Nog even en dan draaien we naar stuurboord  en gaan richting het noorden.  Maar de wind wordt heviger en we krijgen te maken met  “eierdoos” golven van een meter en meer over ons heen.  We komen bijna nog in de problemen  door zo’n Rijn-cruise schip met feest vierende vakantiegangers en kunnen, door onder steigers door te varen, een veilig heenkomen vinden. Dit is werken, dit is heel hard werken, en we hebben geen idee tot waar en wanneer. Maar dan draaien we met de rivier mee weg,  krijgt elk nadeel zijn voordeel, en blazen we met 15 KM/uur tussen de heuvels door naar Bacharach. De laatste 10 km zijn van een zeldzame schoonheid. De Rijn loopt hier door een prachtig dal met wijnranken en in deze omgeving vergeet je al snel waarover je hiervoor hebt ingezeten. Op weg naar camping Bacharach. Gelukkig is de zon weer gaan schijnen en lopen we om 14.45 uur binnen op de camping. De eerste camping die direct aan de Rijn ligt met mooie plaatsen  een zonnig terras en een goed restaurant. Uiteindelijk moet er ook worden gegeten. Ruim voor Rhudesheim waren we onze Oostenrijkse avonturiers al gepasseerd en wisten we dat ook zij deze camping zouden aandoen maar om 18.00 uur begonnen we ons toch voorzichtig ongerust te maken het weer was nu wel goed maar het had gespookt die middag. Om 19.00 uur kwamen ze binnen. Ruim 4 uur later. Het was een spannende maar geweldige dag geweest en voor morgen staat de Lorely op het menu. Hoe mooi kan het wezen.

 

 


Woensdag 25 mei. Vandaag moet het een bijzondere dag gaan worden. We gaan de Lorely passeren en daarna op weg naar Koblenz. Km 542 naar Km 595.



Het weer is wederom geweldig maar de krentenbollen beginnen oud te worden. De thee doet echter wonderen. Tot op heden hebben we nog steeds in een T-shirt kunnen varen en zoals het er nu naar uitziet zal dat ook vandaag het geval zijn. Goed uitgerust beginnen we onze kano’s naar de oever te tillen wat trouwens het ergste is wat ons deze week overkomen is. Dan kom je er achter dat je aardig wat meesleept. Elke kilo is er eigenlijk een te veel zeker als de Rijn een lage waterstand heeft en de loopafstanden dus groter worden. Nieuwe  boten misschien ?  We zijn weer onderweg. Nog een km of wat en we zijn bij de Lorely.  De Rijn wordt smaller en voor ons uit zien we het  eerste drijvende  baken die aangeeft dat we er zijn. Nog even stappen we uit op een prachtig zandstrandje en bestuderen  nog even de vaarkaart. Maar dan gaan we. Best wel spannend.  We zijn nog niet van de kant af of er komt een hulpsleepboot stroomopwaarts varen. Dit soort boten vaart af en aan om bij eventuele problemen  meteen in te kunnen grijpen . Deze wil ons echter flikken en onze kano’s aan de onderkant zien. Er was op dat moment geen boot te zien maar de schipper vond het blijkbaar leuk om heel kort te draaien en met vol vermogen terug te varen. Enorme boeggolven en schrikbarend veel schroefwater kwam van alle kanten op ons afzetten. Geen paniek maar best wel even schrikken en als een speer, gelukkig nog net op tijd, de kop in de golven.  Natuurlijk hebben we hem nog wat krachttermen na geroepen maar die zal zijn plezier zeker niet hebben getempert (de onze trouwens ook niet).


Voor je er erg in hebt ben je dan de Lorely voorbij.  De omgeving blijft mooi maar toch, we hadden ons er iets meer van voorgesteld.  Gelukkig hebben we nog mooie Km’s voor de boeg dus op naar Koblenz. Ook hier hadden we een kanovereniging uitgezocht maar die konden we, helaas, niet vinden. Dan maar naar de camping. Maar ook die lag niet waar hij, volgens ons routeboek, zou moeten liggen. Dus de kaarten er bij. 13 km verderop  was de eerste  kano vereniging in Neuwied . Bellen dus met beheerder Theo en, jawel, plaats genoeg en we zijn welkom. Het laatste stuk stroomt de Rijn redelijk recht vooruit en stroomde 6 km/uur. Dus met een snelheid van 13 km/uur waren we met een uurtje bij de steiger  helaas dus weer flink tillen de Rijndijk over en aan de andere kant weer net zo ver naar beneden. Maar het was de moeite meer dan waard. Het  terras was open, dat hebben ze bijna allemaal, en we werden hartelijk ontvangen door beheerder Theo. Even een koud biertje en dan de rondleiding door de club. Ook nu kregen we een plek in het krachthonk boten naar binnen en even onder de douche want dat is toch wel lekker na een dag varen. In de avond, nadat we natuurlijk culinair ook die kant van onze reis hadden veiliggesteld, hebben we nog tot laat buiten gezeten met de beheerder en de dorpsgek Bernd en zijn vrouw. Verschrikkelijk gelachen. Kortom een leuke dag. En wat mag dat dan wel kosten?  Als je perse iets wil doen, doe wat in de brievenbus voor de jeugd. Geweldig.


Donderdag 26 mei. Nog twee dagen te gaan. Vandaag, omdat we woensdag verder moesten dan verwacht, maar 29 km te varen, dus hoeven we niet te vroeg op en we gaan er een wandel etappe van maken. O ja, we moeten wel weer over die Rijndijk heen. We besluiten toch maar om voor een lichtere boot te gaan sparen (hoe brengen we dat thuis!). KM 607 naar KM 636. We laten de laatste heuvels achter ons maar de omgeving is nog steeds groen en mooi. Het is ons opgevallen dat het de hele week redelijk rustig was op de Rijn en hebben we dus steeds de beste stroming  op kunnen zoeken. Vandaag gaat echter de handrem er op. Als we deze etappe alleen maar  drijven zijn we in 5 uur bij Kanuverrein Unkel, onze plaats van bestemming. Dus rustig aan. Wil je er echter wat langer over doen dan is er maar een oplossing. Achteruit gaan varen. Kortom we waren al vroeg op de dag op onze overnachtings plaats aangekomen. Helaas weer flink slepen, ware het niet dat de beheerder over een kar beschikte waar we onze spullen in konden vervoeren zodat de kano’s bij het tillen leeg waren.  Dat scheelt een slok op een borrel en misschien wel twee.


We begonnen er aan te wennen. Ook dit was weer zo’n Actieve vereniging en waren we weer meer dan welkom. Unkel is een leuk plaatsje om eens aan te doen. Oude vakwerkhuizen een gezellige dorpskern en goede restaurants zijn een bezoek meer dan waard. Een aanrader is de Kalb schnitzel im Biergarten. Eerst ’s middags bij de plaatselijke Lidl ons voorraadje Finkensieper weer op peil gebracht. Toen we in de avond, na het eten, langs de Rijn terug wandelden zagen we nog even hoe de jeugd in training was. Donderdag avond is clubavond en dan wordt er gezellig gehangen maar  vooral bier, véél bier, gedronken. We sliepen deze nacht in onze tent op een keurig stukje gras omringd door ‘n dichte begroeiing. Helemaal niet verkeerd. Nog even voor het slapen de Finkenzieper  aangesproken en dan de slaapzak weer in. Het is laat geworden vandaag maar wel gezellig.



Vrijdag 27 mei We zijn wakker geworden en horen iets wat we niet eerder gehoord hebben deze week.  Een paar spatjes regen. Niet veel maar toch. We laden, na onze krentenbol, de kar vol en hopen dat de beheerder ons niet is vergeten (wat best zou kunnen na al dat bier de avond ervoor). Voor het eerst gaat de regenkleding aan en zien we dreigende luchten boven de Rijn. Het lijkt ons verstandig om zo snel mogelijk in de kano te gaan zitten dan houden we het tenminste zelf en onze spullen droog. De beheerder meldt zich even na achten en helpt nog even om materiaal naar beneden te brengen. ‘N laatste groet en we varen weer. Km 636 naar KM 681 nog 45 Km te gaan. Op het moment dat we in onze kano stappen stopt het met regenen en zien we een bleek zonnetje. Prima vaarweer maar we houden onze waterdichte kleding nog maar  even aan. Dat worden dus natte ruggen vandaag. Na de eerste 20 Km van deze dag zie je het gebied langs de Rijn veranderen en doet de industrie zijn intrede. We zijn op weg naar Rodenkirchen, aan de zuidkant van Keulen. Naar de Grun-Gelbe. Een vermaarde, en  grote, kano vereniging met een schitterende accommodatie, en een eigen camping met alles er op en eraan. Het jaar hiervoor, toen onze start plaats Keulen was, hadden we op de camping er naast gestaan en moesten toen voor heel veel regen, en weinig service,  21 euro  betalen. Met onze ervaring van deze week moest dat beter kunnen. We hadden echter nog 24 km te gaan dus nog even geduld. Keulen begint langzaam in zicht te komen. Als een baken toornt de TV antenne boven Keulen uit. Met nog een kleine 10 km voor de boeg begint het. We zien de lucht betrekken en er beginnen wat druppels te vallen maar wat erger is ! Het gaat weer waaien. Hoe het komt komt het maar als het op de Rijn waait dan waait het ook. Het waait geen beetje, of een beetje meer, nee het gaat er dan echt over heen
We moesten de laatste 10 km flink aan de bak. Met hoge eierdoos golven zoals we die al eerder bij Rhudesheim hadden gehad, dreigende regen en wie weet misschien wel omweer.  En dan! Dan zien we de Rodenkircher brucke en weten we dat we er zijn. We staan  op de oever en we hebben  het volbracht. Nog even wat slepen, tenten werpen en douchen, en dan even een toost uitbrengen op de goede afloop. We blijven hier nog even een nachtje bij de kanuverein staan, brengen vanavond nog een bezoek aan de Thai, en even steinwarfen in de Rijn met een kleinzoon.  Dan morgen, eerst de gesneuvelde werptent de afvalcontainer in en,  terug naar Uitgeest. Het is een schitterende week geweest  met mooie trips door een, prachtig mooi gebied met voornamelijk mooi weer.

Nogmaals willen we benadrukken dat de gastvrijheid die we aantroffen bij de Duitse Kano Verenigingen langs de Rijn voor ons onvergetelijk zijn geweest (je zult maar twee van die ongeschoren vreemdelingen op de stoep krijgen).   Hier wordt gastvrijheid  nog met een Hoofdletter geschreven.     

Jawel, onze meisjes waren toch blij dat we weer terug waren.

 

Tja, en wat nu?  Deze tocht is zeker de moeite waard om nóg eens te doen. Er zijn echter nog zoveel andere mooie trips te maken. Zowel hier in Nederland, als daarbuiten.  
Bijvoorbeeld de Elbe, van Dresden tot Hamburg, lijkt ons  wel wat. Van de winter maar eens wat mogelijkheden bekijken.  En dan natuurlijk die zware kajaks!!!