Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Winterhard

March 23, 2009

Winterhard (Henk)

25 Januari 2009. Bij een snijdende wind peddelen we tegen kleine koppige golfjes in. De temperatuur ligt om en nabij het vriespunt (voor vertrek moest ik de ruiten van de auto ijsvrij krabben), maar het voelt veel kouder.
Toch genieten we, want het is een prachtige winterdag, met een stralende blauwe hemel en een zon die de rietkragen in een gouden gloed zet. Bovendien hebben we zojuist afgesproken dat we eerst de kortste route zullen nemen naar de plek waar de koffiepauze is gepland.
Plaats van handeling is de Biesbosch; het is onze jaarlijkse Snerttocht en weer hebben de thuisblijvers ongelijk!
[image]

Klik hieronder op "Lees meer" voor de rest van het verhaal

Zoals inmiddels traditie is geworden neemt Chris de Ridder uit Gameren de rol van tochtleider op zich en zijn neef Hans, van het bekende Adventure Food (trekkersmaaltijden) vergezelde ons op deze tocht. Helaas bestaat de delegatie van KVU verder slechts uit ondergetekende, zodat er op deze frisse winterochtend drie “winterharde” types vrolijk door de verstilde Biesbosch varen.
Startpunt is het Biesbosch Museum, waar we van een enigszins glibberig platform te water gaan. Via het Gat van den Kleinen Hill en het Noordergat van de Vissen is het nog hard werken om te komen bij het kleine strandje op de hoek van Amer en Hollands Diep, waar we een klein uur later stoppen voor koffie. Onderweg zien we eerst een aantal prachtig gelegen woonboten, die als vakantieverblijf dienen voor een bevoorrecht groepje (want, hoe kom je aan zo’n plekje?) Veel rustende eenden, waaronder kuifeendjes, de mannen met hun prachtige zwart-wit verenpakje, en zaagbekken, een enkele blauwe reiger. Het geluid van onze peddels en verder: stilte. Hans heeft veel last van de wind, omdat zijn boot geen variabele scheg heeft en moet hard werken om mee te komen. De pauze komt dus op het goede moment. Chris tovert een groot stuk zelfgebakken notentaart tevoorschijn en ik trek de thermoskan met hete chocolademelk uit het ruim van mijn nieuwe Cetus van P&H. Ik merk dat ik onder de anorak toch al behoorlijk vochtig ben geworden door transpiratie en/of condens.

Het is onder zulke omstandigheden belangrijk om voldoende droge, warme kleding bij je te hebben en ik ben blij dat ik het natte spul kan vervangen door een dikke sweater en een windstopper. Omdat we in de luwte van een bosje kunnen zitten op een karry-matje, ben ik al snel heerlijk warm. Mijn metgezellen dragen neopreen pakken en hebben ook geen last van de kou, maar ik vind zo’n surfpak niet echt geschikt voor de winter, behalve als je op groot open water zit, want dan is het nodig voor je veiligheid als je in het water terecht mocht komen. En dan is natuurlijk een droogpak het allerbeste. Ik voel met het prettigst in thermo-ondergoed, met daaroverheen een schaatsbroek, een dunne fleecetrui met dikke trui of sweater onder de anorak. Ook het hoofd moet goed beschermd zijn in de winter; we hebben alledrie fleece of wollen mutsen op. Chris en Hans hebben bovendien moffen om de peddelsteel voor warme handen, maar ik houd het graag bij warme handschoenen of wanten.
[image]
De rest van de tocht varen we onder meer beschutte omstandigheden en met een steeds afnemende wind. Als we bedenken dat er harde wind en veel regen was voorspeld, prijzen we ons gelukkig. Het wordt een idyllisch tochtje, door kreken en sloten, met langs de oevers overal beversporen: afgeknaagde takken en half of geheel omgeknaagde bomen. Chris brengt een tragikomisch bericht in gedachten over een bever die hier een paar jaar geleden gedood is door een vallende boom die hij zelf had omgeknaagd. Dat is dan wat je noemt een bedrijfsongeval, nietwaar. Helaas zien we geen bever deze keer, zoals die ene die ooit met een tak vlak langs onze kajaks zwom om met een klap van zijn staart onder water te verdwijnen, nadat Chris een foto van hem had gemaakt.
Daar vliegt een reiger op uit het riet, denk ik dan. Dat blijkt even later een vergissing, want het is tot mijn verbazing een zee-arend. Die heb ik wel in Schotland gezien en ook in de Oostvaardersplassen, maar nog nooit hier. Dus ik ben in mijn nopjes met deze waarneming. Helaas zagen Chris en Hans hem niet, omdat zij een eind voor mij uit voeren. Het is een indrukwekkende verschijning, die ook wel eens “vliegende deur” wordt genoemd, vanwege de enorme spanwijdte van de vleugels.
Dan is het zomaar weer half twee, tijd voor de lunch. Daar hebben we ons op verheugd, want de naam van deze toch is ingegeven door een heel belangrijk ingrediënt: de onvolprezen SNERT van slagerij Oomen uit Gameren. We zijn neergestreken op het recreatiestrandje aan de Amer, waar ik in het verleden ook wel eens heb gekampeerd. Chris brengt zijn antieke Primus in stelling en daarna duurt het niet lang of we zitten alledrie met een kop dampende erwtensoep voor ons. Chris serveert er de traditionele roggebrood met spek bij en we drinken er de rest van de chocomel bij. Het dessert bestaat uit heerlijk warme vruchtencompôte uit de keuken van Adventure Food. Ach, zo’n dag kan dus echt niet meer stuk.
Het fruithapje bestaat uit gevriesdroogde stukjes appel en abrikoos. Je kunt het met koud of warm water aanmaken; even laten staan en het is gereed voor gebruik. De verpakking is luchtdicht en vederlicht dus heel geschikt voor trektochten. Uit ervaring weet ik dat ook de andere producten die Hans in zijn keuken klaarmaakt niet te versmaden zijn. Ook onze soldaten in den vreemde maken gebruik van dit voedsel dat in heel veel varianten is te krijgen.
We genieten van het “oerlandschap” met de modderige oevers, de wirwar van wilgen en riet. Er zijn plekken waar je je kunt wanen in de amazone, compleet met zilverreigers. Behalve dan de kale takken en de temperatuur!
Varend door de Kerksloot vallen ons de enorme dijken op die de spaarbekkens omsluiten. Hier ligt een groot deel van onze drinkwatervoorraad, denk ik dan.
We hebben het langste deel van de tocht alweer achter de rug. Het tempo is wat afgezwakt; er worden nog wat foto’s gemaakt. Inmiddels is er iets meer bewolking verschenen, maar het is nog steeds overwegend zonnig. Wat een dag! Door het Gat van de Slenk en het Gat van Kampen geraken we in het Gat beneden Petrus (als ik de route tenminste goed heb onthouden!) en dan is het nog maar een heel klein stukje naar het museum. We talmen nog wat, want we weten dat het straks weer afgelopen is. Dan nog even sjouwen over een modderig dijkje naar het nieuwe en grotere parkeerterrein. Verkleden, dat valt altijd even tegen in dit jaargetijden, maar dat lijkt me geen reden om dan maar thuis te blijven.
Afscheid nemen en dan het onvermijdelijke: met je boot op je dak weer het gekkenhuis in. De mallemolen van het snelwegverkeer. Gelukkig gaat het eerst nog even langs polders en nieuwe natuurontwikkeling over smalle dijkweggetjes, om voorzichtig te wennen aan een ander tempo van reizen.
Bedankt Chris voor de goede organisatie. Tot een volgende keer!
Henk. (Foto is van Chris)