Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Groenlandtraining in de Biesbosch

March 23, 2009

Groenlandtraining in de Biesbosch (Lies)

Na mijn gestrande poging van vorig jaar om me voor de Groenlandreis van 2009 in te schrijven, was ik dit jaar vastbesloten om het weer te proberen en dus meldde ik me direct bij organisator Sien aan, zodra ik er lucht van kreeg dat de inschrijving voor 2010 geopend was. Ik was inderdaad de eerste en dit werd beloond met de uitnodiging om alvast een weekendje mee te trainen met de 2009-groep, midden februari in de Brabantse Biesbosch. Sien zou een Shoreline en peddel voor me meenemen; ik hoefde alleen nog maar de rest van m'n kajak- en kampeeruitrusting in een rugzak te proppen en daarmee per openbaar vervoer het startpunt van de tocht zien te bereiken. Moest kunnen: straks naar Schiphol zou het ook zo moeten tenslotte, dus zelfs dit was al een goeie oefening.

[image]

Klik hieronder op "lees meer" voor de rest van het verhaal

Met wat gepuzzel, gesjor en twee extra tassen lukt het uiteindelijk om alles wat ik voor het weekend nodig denk te hebben mee te krijgen: zwemvest en spatzeil, winterkajakkleding, extra warme kleding voor 's avonds, tent, slaapzak en -matje, brandertje, pannetje en eten voor twee dagen. Al met al zo'n 20 kilo bagage, waarmee ik op zaterdagochtend om half zeven op de fiets stap om de trein naar Breda te pakken. Daarvandaan gaat het met de bus naar Oosterhout, waar ik wordt opgepikt door een andere deelnemer, met auto, met wie ik kan meerijden naar de haven van Drimmelen. Hier verzamelt de groep zich bij kanovereniging de “Biesbosch Bevers”. We zijn met negen personen: Sien, Petra en Reinoud ken ik al een beetje van het Vlielandkamp. Verder gaan Loes, Jannie, Martine, Gerard en Govert mee. Een leuk gezelschap.

De zon schijnt, er is weinig wind en de temperatuur zit net boven het vriespunt: een ideaal begin van het weekend dus. We kleden ons om en pakken de boten in. Mijn boot voor het weekend is de “Sienswijs”, een degelijke Shoreline en, in tegenstelling tot die van mij, gelukkig wel waterdicht. Het duurt even voor ik doorheb hoe je een dikke donzen slaapzak, verpakt in een waterdichte zak, door een klein rond luikje in de boot moet wurmen, maar na wat proberen en afkijken bij de rest krijg ik ook dit weer voor elkaar. Ten slotte nog even voor twee dagen water gehaald bij het restaurant en we kunnen op stap.
Drimmelen ligt aan de zuidkant van de Amer, onder de rook van de Amer-centrale. We zakken de rivier een stukje af en varen via het “Gat van de Kerksloot” de Biesbosch in. Hier passeren we onze kampeerplek van die avond, een legaal wildkampeerterrein, maar we stappen hier nu niet uit en varen verder via een aantal kleine slootjes naar de Rietplaat. Daar nemen we op het strandje even de tijd om in de zon te zitten met koffie en broodjes. Aan eten geen gebrek: er komt van alles uit de luiken tevoorschijn, van boterkoek en stroopwafels tot valentijnshartjes en paaseitjes. Dat belooft wat voor de rest van het weekend!
Vervolgens brengen we nog een bezoekje aan het Biesbosch-museum, waar van alles te zien is over het leven van de rietsnijders en mandenmakers die hier vroeger de kost moesten zien te verdienen. Heel erg veel tijd hebben we niet en we lopen er in onze wetsuits en anoraks wat vreemd bij tussen de overige bezoekers, maar het is leuk om gezien te hebben. En het is er nog lekker warm ook.
Via een andere route gaat het vervolgens weer terug naar onze kampeerplek. Het is een mooi terrein met een aantal grote grasvelden tussen de bomen. Er schijnen zelfs toiletten te zijn, maar volgens degenen die ze gezien hebben, kun je die maar beter mijden en een plekje tussen de bomen zoeken. De tenten worden in een grote kring geplaatst, zodat er in het midden plaats is voor een kampvuur. De zon is al aardig aan het zakken ondertussen, dus we moeten nog opschieten met het opzetten van de tenten en het sprokkelen van hout. Zodra het vuur brandt en de tenten ingericht zijn, gaat iedereen met zijn of haar brandertje rond het vuur zitten om een potje te koken. De een uitgebreid, met verse groente, soep en toetje, de ander snel met blikjes en pakjes. Hier en daar wordt een fles wijn opengetrokken.
[image]
Het is een heldere nacht en de temperatuur zakt al snel onder het vriespunt. De mensen die nog natte spullen buiten hebben liggen of hangen, zullen daar de volgende dag spijt van hebben. Maar bij het vuur is het heel goed uit te houden en komen al snel de verhalen los over Groenland, Alaska, Schotland en andere leuke kajak-bestemmingen. Sien vertelt nog het een en ander over haar ervaringen op eerdere reizen en waar we zoal rekening mee moeten houden, er wordt nagedacht over het eten dat meegenomen moet worden, gediscussieerd over wat te doen als er een ijsbeer op je pad verschijnt, gefilosofeerd over het leven in Groenland, en oplossingen bedacht voor allerhande te voorziene problemen.
Govert voert ondertussen een druk SMS-verkeer met een andere groep kajakkers die tezelfdertijd bij de Westeinderplassen aan het kamperen is en opschept over het driegangen menu dat ze net verorberd hebben. Wij laten ons niet onbetuigd en zetten ons aan een driegangen drankmenu: achtereenvolgens kunnen we genieten van de Glühwein van Sien, Schotse whiskey van Petra en Griekse likeurwijn van Govert. Met daarbij de nodige pinda's, kokosmakronen en andere lekkernijen die uit de diverse tenten gehaald worden en die verdacht koud aanvoelen. Maar bij het vuur is het lekker warm en komen er steeds meer verhalen los over Groenlanders, medekajakkers en ander vreemd volk. Er wordt nog een extra blok hout op het vuur gegooid, Martine wakkert het af en toe nog eens extra aan met haar zitmatje, en zo is het best een paar uurtjes uit te houden onder de winterse sterrenhemel.
Om een uur of elf zoeken we toch maar de tenten op. Het wordt weer stil in de Biesbosch, je hoort alleen nog ganzen, en af en toe een schot. Ik kruip geheel gehuld in thermo, met nog een extra truitje, de slaapzak in. Halverwege de nacht heb ik het toch nog even koud en zet ik ook nog de fleece bivakmuts op, die ik voor alle zekerheid al binnen handbereik had gelegd. Dat blijkt afdoende.
De volgende ochtend staan de eersten zo rond 8 uur weer op. Govert moet 's middags werken en stapt om 9 uur weer in de boot om terug te varen, de rest doet het rustig aan en zit rond de resten van het kampvuur van de vorige avond het ontbijt klaar te maken, en water op te warmen voor koffie, thee en de thermosflessen.
[image]
Ik zie er tegenop m'n klamme wetsuit weer aan te moeten trekken, maar dit blijkt erg mee te vallen. Alles wat in de tent lag is gelukkig niet bevroren. Dat geldt helaas niet voor de waterzak die ik zo slim was in mijn zwemvest in de boot te laten zitten... Weer een leerpuntje denk ik dan maar.
Hoewel bewolkt, is het gelukkig nog steeds droog en praktisch windstil, zodat we op ons gemak alles kunnen opruimen en inpakken. Als we wegvaren sneeuwt het nog eventjes. We maken vandaag een tocht door het oostelijk deel van de Biesbosch, veel over kleine slootjes, waar nu veel meer dan gisteren ijs op ligt. Maar nergens zo dik dat je er niet doorheen kan varen. Het is een bosrijk gebied, waar we regelmatig moeten uitwijken voor bomen die over het water hangen. Op een gegeven moment komen we bij een versperring over het water met een bordje “Geen vrije toegang”. En laten we hier nu net langs willen? We besluiten dat we het bordje niet begrijpen en dat die opening aan de zijkant waar precies een kajak doorheen past er toch niet voor niets is en varen verder. De sloot wordt steeds nauwer, overal ligt ijs en we moeten veelvuldig onder, langs en over takken en boomstammen varen. Af en toe komt iemand vast te zitten, maar dan kunnen we weer verder. Na een paar honderd meter besluit Sien dat het toch wat te gek wordt en keren we weer om. We mogen hetzelfde traject nog eens in omgekeerde richting varen en keren dan terug naar wat breder water.
Het waait nu wat meer en het is gelijk een stuk kouder. We lunchen op een min of meer beschut plekje achter een dijkje. Bij het uitstappen verdwijnt mijn rechterbeen tot de knie in de prut, maar dankzij de combinatie van regenbroek met waterdichte sokken die ik vandaag aan heb, blijf ik redelijk droog. Dit is voor de meesten trouwens de favoriete dracht (gecombineerd met wetsuit en anorak uiteraard). Maar Martine is ook heel tevreden over haar legerbroek uit de dump en een paar rubberlaarzen.
We stappen weer in voor de laatste etappe. Reddingsoefeningen in koud water staan dit weekend gelukkig niet op het programma, maar we moeten nog wel een sleepoefening doen. Ik probeer er een wedstrijdje van te maken en haal Martine in, maar wordt vervolgens zelf weer ingehaald door Reinoud. Goeie manier om warm te worden. Vervolgens moet ik echter zelf gesleept worden en koel ik weer af.
Dan zijn we alweer bij de Amer en steken tegen de wind in over naar de haven van Drimmelen. Een beetje stijf stappen we uit de boten en hijsen ze gezamenlijk weer de kant op. Alles wordt weer in en op de auto's geladen en we bespreken het weekend nog even na in het restaurant, onder het genot van warme chocola met slagroom. Iedereen is het erover eens dat het een heel geslaagd oefenweekend was. De rest van de groep bespreekt nog even de verdere gang van zaken voor de reis in juli en de planning van de laatste oefentochten en vergaderingen. Dan zit het er echt op en keert iedereen weer huiswaarts.
Ik kan tot Nieuwegein met Sien meerijden, waar ze me afzet bij een halte van de sneltram. Voor 2010 blijken zich inmiddels vier kandidaten gemeld te hebben, dus één groep heeft ze alweer bij elkaar. Leuk, hebben we nog anderhalf jaar de tijd om verder te ‘oefenen’.
Lies