Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

een leermoment

March 11, 2009

Een “leermoment”.

Na al die jaren zeekajakvaren weet ik toch heus wel aan welke eisen je uitrusting moet voldoen!
Het spreekt dan ook vanzelf dat ik nooit het grote water opga zonder zwemvest, goede kleding en reservekleding, eten en drinken, noodsignalen en reservepeddel.
Hoewel die laatste twee wel een beetje overdreven zijn, toch? Hoe vaak heb jij je noodsignalen gebruikt? En hoeveel peddels heb jij gebroken????

Ik moet toegeven dat ik wel eens, lang geleden, een peddelblad heb gebroken toen ik in de branding met mijn peddel in het zand kwam en vervolgens met boot en al dwars eroverheen rolde. Maar toen stond ik ook meteen op het strand en het was toch tijd om naar huis te gaan.
En dus tilde ik er niet zwaar aan toen ik op een zonnige dag in november met onze voorzitter samen naar Castricum ging voor een piepklein tochtje op zee.
Ik nam de Hasle Explorer van de KVU mee, omdat we van die boot foto’s wilden maken die we nodig hadden als illustratie bij de advertentie op Marktplaats (de boot is inmiddels verkocht). Mijn basisuitrusting was wel in orde, vond ik, en het was lekker weer al stond er een stevig zuidwestenwindje.
Een heupblessure die me al een paar maanden parten speelt maakte dat ik het heel rustig aan deed, maar toch waren we na zo’n 1 ¼ uur op de hoogte van Wijk aan Zee, alwaar wij besloten tot een uitgebreide pauze. Dat leverde nog een heerlijk lange surf op toen we door de branding heen gingen Mijn heup was echter wat stijf geworden en het uitstappen op het strand ging blijkbaar wat stram, waardoor ik mijn evenwicht verloor en naast mijn bootje op de steel van de peddel viel. KRAK! hoorde ik duidelijk. Het ene blad van de peddel lag nog op het dek en het andere op het harde zand. Blijkbaar was toen mijn gewicht teveel voor de steel van deze, geleende(!), peddel.
Tja, en nu komt de aap uit de mouw: ik had geen reservepeddel bij me en mijn maat had ook geen reservepeddel bij zich. We hadden ook geen van beiden reparatiemiddelen bij ons, nog geen rolletje plakband! Daar stonden we dan in Wijk aan Zee en we moesten nog terug naar Castricum. De steel was echt doormidden gebroken.
Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. De strandtent ter plaatse hoeft dit jaar voor het eerst niet te worden afgebroken voor de winter. De uitbater beschikt over een container vol met de meest uiteenlopende materialen, waaronder een bosje bamboe plantenstokjes. Deze lenen zich uitstekend voor het inwendig spalken van een gebroken peddel. Toen de goede man ook nog kwam aanzetten met een rol waterbestendige tape en een beugelzaag, kon ik aan de slag: de beide breukeinden werden glad afgezaagd; drie stokjes verdwenen in de holle steel; een flinke hoeveelheid tape werd om de steel gewikkeld; klaar.
Wat nog veel belangrijker was: de bestelde broodjes op het terras smaakten ook nog overheerlijk. Lang leve Wijk aan Zee!
Te snel was het weer tijd om terug te varen, maar ik had tenminste weer een peddel.
Deze was wel een tikje “wiebelig” maar de constructie hield stand tot mijn grote opluchting en ik verheugde me al op weer een partijtje surfen, want er stond nog steeds een leuke branding.
Dat liep helaas een beetje anders: Op wat de mooiste golf had kunnen zijn eindigde mijn surfje in een onvrijwillige zwempartij. Dat krijg je als je je stuurslag omzet in een lage steun, in plaats van de benodigde hoge steun. Ik heb wel flink gesteund tijdens het zwemmen, want het was nog wel een eindje naar het veilige strand.
Wat is nu de moraal van dit verhaal?
Zorg dat je uitrusting echt optimaal in orde is als je groot water opzoekt. Je kunt nooit weten wat er zal gebeuren, ook al ga je maar voor heel even. Met recht een leermoment!
Henk.