Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

In neopreen op het pluche

November 04, 2008

In neopreen op het pluche.

Tsja, waar denkt een doorsnee Nederlander aan als je het over een kajaktocht in het stroomgebied van de Waal hebt. Niet aan neopreen en pluche. Waarom dan in deze aanhef?
Omdat dit een hoogst interessant fenomeen is, ik ben benieuwd of u die mening deelt.

Ter hoogte van Zaltbommel (u weet wel, die toren die dreef) in een uiterwaard, stapt de vaarploeg in de vaartuigen. Klei, regen, wilgenbossen, licht stromend, glashelder water, een beeld zoals Jan Van Goyen dat kan schilderen, is ons instap scenario.
Dan regent het al, met enige onderbrekingen zal het de gehele dag hard, harder en stevig regenen. “Maakt niet tuit we zijne dur op gekleed”, leve het neopreen!

We gaan de Waal op, de rivier is machtig, zij is majestueus breed, kommen en kleine uiterwaarden lijken al peddelend, tot de passage, een zijrivier, die zij niet zijn. Regen en heiige lucht verstillen en versluieren de wereld . We varen stroomafwaarts in dit avontuur. Vreemd, normaal , als ik stroomafwaarts vaar merk ik dat, nu vaar ik stroomafwaarts en ik merk er geen sikkepit van? Logisch we worden tegemoet getreden door een toornige wind. Inhalend en tegemoet komend, bevaren duwbakken, rijnaken en andere mooie schepen de Waal, die ineens Boven-Merwede gaat heten. (op de lagere school was dat tamelijk ingewikkeld) zij bespoedigen mijn tempo ook niet, sterker. Het is hard werken.
Even bevliegt mij de gedachte om mij te beklagen bij de initiatiefnemers, tot dat ik bedenk dat deze tocht gratis en voor niets geregeld is, toch jammer, valt er niets te klagen. Dan maar hard werken. Dan maar vereenzelvigen met de lichte keerwaters, de golven die me stelselmatig op zij zetten, het landschap en het ruige oer – Hollandse- weer.

Maar toch ..hij is …heel bijzonder, imponerend …die machtige Waal, komt ook nog eens het slot Loevesteijn inzicht. Ik herinner me; de Loire , de Rohne en hoe ik daarvan genoot, maar dit, dit vandaag raakt me dieper, het zijn trage rivieren, massa, massa, oneindig, het is modern en ….geschiedenis. Slot Loevesteijn, we stappen uit, pauze!
Ik leer! van en op deze club, deze keer heb ik me super voor bereid. Een thermoskan met heet water, espresso, cappucino en twee soorten thee in het waterdichte valies van Bloem. Helaas, deze keer geen nuttiging van eigen warme drankjes, we gaan pauzeren in het eeuwenoude Loevestijn, daar is een restaurant. Ik mok niet, de tocht is immers gratis. Na een ploetertocht, door riet, gras en drassige biezenoevers, treden we door de poort van het slot Loevesteijn binnen, spontaan vliegen delen uit geschiedenislessen door mij hoofd. We gaan het restaurant in, een moderne zelfbediening in een ouderwetse ruimte, ik ga zitten en reserveer enige houten stoelen aan eenvoudige houten tafels. Na enige tijd wenkt een van de kajakkers, verderop is meer ruimte. U weet ik klaag niet, de tocht is immers gratis. Het duurt even omdat ik mijn jas moet pakken, de groep is al op weg, waar zijn ze? Oh daarheen, ik zie de modderige prints op de mooie vloer. Twee ruimtes verder, sfeervol door de lage zoldering, antieke uitgestalde wapens, gepoetst glaswerk, flakkerende kaarsen. Daar zitten ze, ik sluit in mijn droge kleren aan en neem plaats op het mooie gecapitonneerde stoeltje. Na een gezellig koffie uurtje, vertrekken we, ik sta als laatste op en verbaas me hoe gemakkelijk het mooie velours op de stoeltjes zich door het neopreen in een ander vorm laat persen.

We vervolgen, we bekijken het haventje van Woudrichem en na de passage via een grote sluis, die ons echt ging schutten komen we op de afgedamde Maas. Gelijkend de Waal, misschien nog breder, nog meer meanderend. Ik voel me gelukkig dat ik deze tocht gemaakt heb, de lessen van school, de verhalen van een schipper die ik ken, gedichten, ik heb het ervaren, gevoeld, het was … u begrijpt het.

Als ik thuis kom laat ik het, nog warme, water in de gootsteen lopen, ik raak ontstemd wat een verspilling. Ach niet zeuren, het was immers gratis, deze tocht in het land van Maas en Waal.

Jan Zaal