Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

MET DE BILLEN BLOOT

November 04, 2008

MET DE BILLEN BLOOT

Tja, je moet toch een pakkende titel verzinnen wil iemand je stukje nog lezen dacht ik zo. Maar wíl ik dat eigenlijk wel? Want zo trots ben ik niet op mijn prestatie. Het was Wieger die zei tegen me toen ik afgezet werd op het IJmuiderstrand “Het is wel duidelijk wie dit keer het stukje gaat schrijven!”. Al nieuwsgierig geworden?

Het voorstel kwam van mijzelf toen ik op woensdagavond voorstelde om in het weekend weer eens op zee te varen. Van varen is voor mij dit seizoen niet zoveel gekomen, maar het zilt blijft toch altijd trekken en juist dat weekend leek het mooi weer te worden en zag ik kans tijd vrij te maken. Het plan was om van Wijk aan Zee naar Zandvoort te varen en terug natuurlijk.

Doel
Achteraf kijk je natuurlijk een zeehond naar zijn staart, maar feit was dat ik door verschillende oorzaken niet lekker in mijn boot zat; ik was vermoeid, had lang niet op zee gevaren, had mijn vaardigheden dus niet op pijl gehouden. Mijn boot zat niet goed pas. En als dat eenmaal vat op je krijgt, kan zo’n tochtje heel anders lopen dan je eerst denkt. In de branding bij Wijk aan Zee was ik mijn pet al kwijt geraakt; handig zo’n touwtje (die zat er dus niet aan). Twee weken eerder had ik nog een heerlijk tochtje gevaren met volgeladen boot, die dan veel stabieler op het water ligt. Maar nu leek mijn boot wel te dansen op de golven en er met mij vandoor te gaan. Ik had weinig controle, maar probeerde mijn aandacht te richten op een doel. In het eerste deel van de tocht was dat de punt van de Noordpier. Het duurde vanwege de scheepvaart even voordat we over konden steken. Net voorbij de Zuidpier stond een rare stroming. De golven kaatsen daar ook terug op de pier, waardoor je onstuimig water kreeg. Het lukte mij toen al minder goed mijn aandacht te richten op een doel. Kortom; ik zat helemaal niet goed in mijn boot en kort daarna deelde ik al aan Wieger mee: “Als wij in Zandvoort zijn, ga ik niet meer mee terug!”

Koppie onder
Wieger stelde voor om de tocht in te korten en bij Parnassia te pauzeren. Het leek mij een goed idee. We zouden dan ook wat meer tijd hebben om te rusten en van het zonnetje te genieten. Ondanks alles probeerde ik mezelf toch voor te houden dat het een heerlijk zeetje was en dat was het ook. Bij Parnassia schoot ik nog als een raket door de branding en wist ik te voorkomen dat ik koppie onder ging door een mooie hoge steun. Dat ging dus nog wél.
Na deze heerlijke pauze zag ik het eigenlijk wel weer zitten.

Vol goede moed ben ik weer ingestapt en wat me in al die jaren nog niet eerder gebeurd is, gebeurde nu wel; na ongeveer 500 meter varen ging ik koppie onder. Twee pogingen te eskimoteren lukten niet. Onderwijl dacht Wieger nog “Waarom gaat Annet nu hier oefenen?” terwijl hij zijn vislijntje uitgooide, maar al wat hij kon opvissen was mij. Tja, en dan is het gebeurt met de goede moed. Ik zag het absoluut niet zitten weer door het onstuimige water bij de pier te moeten. “Zet mij maar ergens op het strand!” In zo’n geval is het toch wel heerlijk dat niemand over zo’n uitlating in discussie gaat. Je bijvoorbeeld probeert over te halen om het toch te proberen of de verbazing laat zien dat uitgerekend jij het voor gezien houdt. Er werd natuurlijk wel uitgekeken naar een plek waar ik ook weer een beetje handig kon worden opgehaald met de auto en dat werd uiteindelijk het IJmuiderstrand, vlak voor de Zuidpier.

Spijkerbroek
Ik was opgelucht voet aan wal te zetten. Wieger leende mij zijn kleren en Jan leende mij zijn geld en een appel. Tja, en hoe de rest van de toch verlopen is moet een ander dan maar vertellen, want volgens mij is de uitspraak over stukje schrijven in het vervolg van de tocht nog een keer gedaan. Ik heb in elk geval heerlijk in het zonnetje op een terrasje gezeten. Het appeltje opgegeten (hij was heerlijk, Jan!) en een wijntje gedronken. Aanspraak wil ook altijd wel lukken en zo heb ik in alle rust de rest van de middag genietend en wachtend doorgebracht. Ook heb ik me inwendig nog erg vermaakt met de gedachte of Wieger wel in mijn kleren zou passen en hoe hij er uit zou zien in mijn spijkerbroek met wijde pijpen.

Toen Wieger en Lies mij op kwamen pikken werd het me duidelijk dat de rest van de tocht ook niet zonder nat pak was verlopen. Ik was al blij met mijn beslissing, maar toen nog meer. Behalve dat ik mezelf in de weg had gezeten, had ik misschien ook de anderen nog in gevaar gebracht.
Ik ben in elk geval met de billen bloot gegaan; niet goed uitgerust, spullen niet in orde, niet genoeg gevaren, andere vaardigheden onvoldoende bij gehouden. Ik weet wat me te doen staat.
Tot op zee!!
Annet