Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Anglesey van serieus tot ludiek.

November 04, 2008

Anglesey, van serieus tot ludiek.

We staan in een heijig, verstild landschap, aan het begin van het pad dat ons naar een kleine kiezelstenen baai aan de rotsachtige kust voert. Even wennend aan de plotse verandering. Een van de KVUers blijkt naar het ziekenhuis te moeten wegens een gister opgelopen verbranding, die zich nu erger laat aanzien, zijn maatje gaat mee. De overige inspecteren kleding en boot en stappen zonder schade aan de boot te veroorzaken in. Zee, wind, rotsen nemen snel de individuen in zich op, met een prettige gangetje volgen we de grillige kust. Na een tijdloos tochtje doemen de wastobbe-golven van een tidel race op, eerst maar pauzeren. Tot onze verrassing zit maatje daar en kan ons bijpraten over de brandwonden van zijn vriend. Na de pauze in de boten en er op af. Voor in de race in de golven schuiven, en dan een surf maken . Lastige materie. Voor de Noordzee surfers is dit lijden, om een surfje te kunnen maken moet je continue op topkracht blijven peddelen, met als hopelijk resultaat zo nu en dan een ritje. De wastobbe is een en al dynamiek, golven komen van meerdere kanten. Onverwacht zakken aanstormende golven weg. Als dat laatste je in een beginnende surf gebeurt, dan lijkt het alsof er een anker uitgegooid wordt, je zakt dan achterwaarts in de rem.

De stroming, daar, nog meer dan hier een grootheid om met respect en kunde mee om te gaan. Zorg dat je op de juiste tijd op de juiste route zit. De eerste dag dat we een tidel race bevoeren was de confrontatie met die enorme kracht overweldigend. Iets vermoedend, maar zonder heldere instructie over de wijze van insteken, schoven we de race in. Zonder dat je, je dit bewust bent neemt de stroom je meteen mee, op zich niets verkeerds, maar je ligt binnen twee minuten achterin de race, het is ook wennen aan de golven, dat zijn nog eens echte wilde rakkers. Het tegenstrijdige is, dat de stroom je meevoert , dus om op de staande golf te kunnen surfen moet je tegen de stroom in op de top van die golf zien te komen en er dan afvaren. De beste surfgolven zitten ook nog eens vooraan in een race, daarvoor/na is het wateroppervlak rustig. De eerste keer dat je naar voren wilt varen om te surfen, komt de bewustwording van de stroomsnelheid. Een afstand van enige honderden meters overbruggen kost dan veel (heel veel) tijd en energie. In de tweede race op deze eerste confrontatiedag , waren de golven en de stroming zo,n beetje het maximum dat ik kon peddelen, het beschreven keerwater was een snelstromende rivier tussen die zelfde race en de kust. Peddelend achter in de race kijkend naar de andere voor je in die race, kwamen gedachten boven, wat te doen als ik omsla, waarheen wordt ik gevoerd, wie helpt wie, als mijn maatje omgaat. Elkaar in deze situatie nog zien over een afstand meer dan 100 meter na omslaan lijkt een utopie. De reddingsexercities die ik voor de inschrijving heb moeten uitvoeren op het Uitgeestermeer zijn ook achteraf bezien noodzakelijk.

Het gaat daar niet alleen om die golven, Varend langs de kust, sluip door kruip door tussen de rotsen. Geheimzinnige grotten invaren. Een tocht door een estuarium uitmondend in de zee staat op mijn netvlies gegrift, spelen in, door een brug versterkt, getijdenstroom. Vogels, slikplaten, zandbanken en op de achtergrond de bergprofielen. Eenmaal uit het estuarium, varend langs de kust, wordt er een high tea uit de kajaks getoverd.
Belastend zijn de avondsessies. Tot de vaste rituelen behoort het contact met de lokale pub, dat is inspannend. De oorzaak van die inspanning is niet geheel duidelijk, maar een analyse achter af leerde ons dat dit vooral kwam doordat de humor van de tafels kletterde, tegen de wanden weerkaatste en zich vervolgens in de hoofden en harten van de KVUers ontlaadde.

De invloed van de voorzitter is merkbaar. Homo Ludens, de spelende mens. Zien we op het Uitgeestermeer tegenwoordig mensen staan in hun kajak, in Anglesey ontwikkelden zich hele nieuwe speelse vormen, ik wil er twee toelichten.

Van verticaal -vrij- naar horizontaal –gefixeerd-
Dit speelse geheel vraagt enige oplettendheid. We nemen hiervoor een houten kamptafel met een lengte van ongeveer 1 meter, aan beiden zijden zit daar een lange zit aan vast. We dekken nu de tafel met allerhande zaken om te nuttigen, aan beide zijden nemen nu twee mensen een zitplaats in, verticaal zittend dus. Welnu, zonder enig teken te geven staan twee personen aan 1 zijde op. Degene die, aan de andere zijde, onoplettend door blijft zitten, wordt vervolgens van het ene op het andere moment achterover gekiept. Het spel is helemaal geslaagd als de achteroverliggende zelf niet meer uit het zitje kan komen, die persoon is dan horizontaal gefixeerd.. De kosten voor de verspilde etenswaren worden door de groep gedragen.

Het ander voorbeeld van de zich ontwikkelende speelsheid bij KVU is Helmpje Tik:
Dit speelt zich bij voorkeur af in een tidel race. Hier zijn twee spelers. De een vaart niets vermoedend en zich concentrerend op harde stroming en woeste golven, de ander komt vanuit het niets, surfend op een hoge golf en tikt met de bodem van de zeekayak op de helm van die nietsvermoedende. Op het moment dat de zeekajak de helm raakt roept de tikker –sorry-
De getikte heeft nu het nakijken, als die nog goed kijken kan! Mij trekt dit spel niet zo.

Culinair, al de eerste avond werden we verrast doordat een in een huisvlijt verzorgde Indische maaltijd uit twee koelboxen werd getoverd. Voor de ochtend erna was schraalhans keukenmeester. Er waren wat krentenbollen en een stuk kandijkoek, nou ja ’t most maar. Die avond toen de groepsleden zich al in hun slaapzakken bevonden, nam ik nog even deel aan een bruiloft. De moeder van de bruid sprak toen de memorabele woorden, geen feest compleet zonder de niet verwachte gast. U eet morgen ontbijt met ons. Ik ben met een ploeg van 8 man, dan zijn zij ook onze gast! De volgende ochtend, bij de omfloerste al warme zon stonden de thee, krentenbollen en kandijkoek klaar, ontbijtjes afgezegd.
Erg hè zo’n reis naar Anglesey.

Jan Zaal