Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Van Losser naar De Lutte

Lies; 19 maart, 2008

Van Losser naar De Lutte: de Dinkel

Het idee voor deze tocht was afkomstig uit het boek ‘Kanoparadijs Nederland’, dat bij de laatste bijeenkomst van de vaarcommissie op tafel lag. Hierin wordt de tocht als volgt omschreven: “Afvaart van een schitterende, vrij meanderende en snelstromende laaglandbeek door glooiend weidelandschap en langs de zandverstuiving Lutterzand”. Lengte: 20 km. Dat klonk goed, dus werd de afvaart van de Dinkel voor 9 maart 2008 op de vaarkalender geplaatst en de benodigde vaarvergunning aangevraagd.

Maar met welke boten zouden we gaan? Volgens het boek was een wildwater- of combi-kajak het meest geschikt, maar die zijn maar beperkt aanwezig op de club.
[image]
Navraag leerde dat het met een open kano, vlakwater- of zeekajak ook wel te doen moest zijn. Uiteindelijk vertrokken we met een gemengde vloot: vier wildwaterbootjes (met dank aan Kasper en Rob), Gilberts zeekajak en ook nog de solo-canadees van Mark, een introducé van Maarten. Deze combinatie van materieel bleek goed te werken: in de canadees konden we alle bagage kwijt die niet in de kleine bootjes paste en de stabiele zeekajak was een verademing voor mensen die het rondtollen in de wildwaterbootjes even zat waren en weer eens gewoon een stukje rechtuit wilden varen.
De Dinkel stroomt evenwijdig aan de Duitse grens in Twente. Startpunt van de tocht is de Zoekerbrug in Losser, ruim twee uur rijden vanaf Uitgeest. Daar aangekomen moet je dan nog even op en neer naar het eindpunt in De Lutte, om daar een auto achter te laten. Dankzij Wiegers tomtom verloopt deze operatie vlotter dan verwacht en even na elf uur kan de tocht dan echt gaan beginnen.
Terwijl we ons klaar maken om van start te gaan, komen een paar kinderen aanlopen om poolshoogte te nemen bij de brug. Ze komen hier vast wel vaker kijken, want Gilberts boot met zijn kompas en luiken wordt direct als zeekajak herkend en goedkeurend bewonderd. Maar eskimoteren is kennelijk nieuw voor ze. “Kiek dan! Die gele boot is omgevallen!” klinkt het enthousiast als Wieger een demonstratie geeft. Wanneer ik als laatste in mijn bootje stap, zijn ze ook graag bereid me even met mijn spatzeil te helpen en van de oever af te duwen.
Daar gaan we dan, stroomafwaarts de slingerende Dinkel af.
[image]
De wildwater-bootjes zijn inderdaad bijzonder wendbaar, en ik laat me zigzaggend en rondtollend door de stroom meevoeren, waarbij de neus van mijn boot zich herhaaldelijk in de zandige oever boort, als ik weer eens te snel de binnenbocht induik. En iedereen maar denken dat die gaten in de oever door oeverzwaluwen gemaakt worden...
Het waterpeil is prima: ik was van tevoren gewaarschuwd voor ondieptes waarop we vast zouden kunnen lopen bij een te lage waterstand en ook over de risico’s die een buiten zijn oevers getreden rivier kon meebrengen (prikkeldraad!), maar vandaag is de Dinkel over de hele breedte uitstekend bevaarbaar en we schieten goed op. Af en toe is het oppassen voor overhangende takken: die moet je bij voorkeur niet in je oog krijgen.
[image]
En op één plaats komt de zeekajak toch vast te zitten in een wel erg nauwe doorgang langs een omgevallen boom, die met zijn takken tot de andere oever reikt. Maar het uit voorzorg meegebrachte zaagje blijkt uiteindelijk ook hier niet nodig. We zijn ook niet de eerste groep die hier vandaag vaart.

Het is een mooi gezicht hoe Mark sereen voortpeddelt in zijn canadees en met een subtiele J-slag van zijn peddel aan één kant van de boot uitstekend koers weet te houden, terwijl de rest zich slingerend en vaak achterstevoren een weg zoekt over het water. Ik begin zo mijn twijfels te krijgen over het voordeel van wildwaterbootjes de Dinkel. Maar leuk is het wel. Na een uurtje varen zoeken we een plek in een weiland om te lunchen. De voorspelde regen valt gelukkig erg mee: af en toe miezert het wat, maar het grootste deel van de dag is het droog en af en toe komt zelfs de zon nog even door.
Al met al wordt het dus een relaxed dagje. Wanneer je gewoon door zou peddelen, kun je de 20 km onder deze omstandigheden met gemak in minder dan drie uur afleggen, maar daarvoor hebben we natuurlijk niet zo lang in de auto gezeten. We nemen dus ruim de tijd om rond te kijken, de keerstroom uit te proberen, waterpolo te spelen met een langs de oever gevonden bal, gewoon wat te klieren of met de ogen dicht je door de stroom te laten meedrijven tot je elk gevoel van richting kwijt bent. Ook als je niets doet drijf je tenslotte vanzelf de goede kant op, een prettige gedachte.
[image]
Net na de A1 splitst de beek zich: links ga je het omleidingskanaal op, rechts slingert de Dinkel verder door het mooie Lutterzand, met zijn hoge zandwanden. De dennebomen boven op de rand dreigen op veel plaatsen door de oever te zakken en een paar hangen al schots en scheef over het water. Op een grijze dag als deze is het er niet druk en er zijn maar enkele wandelaars die ons gadeslaan.
Verder varend zien we aan de rechterkant dan al gauw het rieten dak van restaurant “Het Lutterzand”, waar de tocht eindigt. Onder de Kribbebrug is een mooi plekje om uit te stappen en glibberend over de steile oever slepen we de bootjes naar boven. Het is dan half vier.
We kleden ons om en de drie chauffeurs begeven zich weer naar het startpunt om de twee achtergelaten auto’s op te halen. De anderen maken alvast een begin met het schoonmaken van boten en peddels.
Tegen vijven gaat het dan weer richting Uitgeest. Het wordt nu snel donkerder en even later begint het flink te hozen, maar verder komen we zonder problemen weer bij op de Meldijk aan. Vervolgens moeten de boten nog echt schoon gemaakt worden: donderdag moeten ze immers weer het zwembad in! Het kost nog heel wat emmertjes water en een stevige borstel om al het kleiïge Overijsselse zand er weer uit te krijgen.
Twee leden van de groep gaan naar huis, de vier overigen gaan nog even een hapje eten bij het Schippersrijk om de hoek. Het eten blijkt hier heel wat luxueuser dan verwacht, maar het smaakt er niet minder om. Een mooie afsluiting van een bijzondere dag op het water.