Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Hazenlippen en vlokreeftjes - Spelevaren

Artikelindex

Spelevaren
Je snapt wel dat ik de volgende dag met spijt moest constateren dat de laatste etappe van de tocht was aangebroken. Het waaide flink, voor het eerst deze week. Ik had erg veel last van de wind en golven schuin van opzij, omdat mijn scheg een paar dagen eerder defect was geraakt. Ik had zelfs moeite op bij de groep te blijven en mijn linkerarm moest voortdurend overwerk doen. Maar uiteindelijk konden we op Houat uitgebreid pauzeren en was het leed al snel weer vergeten op een terras met uitzicht op de haven. Het weer bleef mooi en de wind nam sterk af.
De overtocht naar Port Navalo was bij kalme zee een fluitje van een cent. We voeren bijna de hele tijd op een rechte rij naast elkaar en ik had het gevoel dat we zo wel dagen hadden kunnen doorvaren. Om de tijd te rekken en de hitte te verdrijven deden we nogmaals de peddelfloat. In Frankrijk hoort een peddelfloat tot de verplichte uitrusting van een zeekajak, evenals een zgn. seinspiegeltje, een rond spiegeltje met een gaatje in het midden. Met dat grappige speeltje hadden we al bij het vertrek van Port Navalo geoefend, maar onze conclusie was dat het weinig zou bijdragen aan onze veiligheid omdat je nu eenmaal meer kans hebt om in de problemen te raken als het niet zulk mooi zonnig weer is en dan werkt het spiegetje niet…..
En zo stootten in de loop van de middag vijf kano’s precies tegelijk op het zand in Port Navalo, vlak voor de camping. Ja, we hebben echt braaf op de camping overnacht!
Even zwemmen en daarna de boten uitladen; weer die routine! Ik had twee zakjes minder uit te laden, maar een groot deel van het eten had ik nog steeds bij me, zo goed hadden moeder natuur en mijn kameraden voor mij gezorgd!
Twee Britse toeristen schudden hun hoofden van verbazing bij het zien van de hoeveelheid bagage die uit zulke kleine bootjes tevoorschijn kwam. De boten legden we hoog op het strand.
Na een rustige nacht werd er door Chris en Wieger voor vers brood van de bakker gezorgd en na het ontbijt brachten we een auto naar het haventje van Le Logéo aan de baai van Morbihan. Dan nog even een bezoek aan de supermarkt voor wat typisch Bretonse lekkernijen om mee naar huis te nemen en terug naar de camping. Die middag gingen we genieten van het spel van stroom en wind . We voeren eerst Port Navalo voorbij naar het westen, al traverserend want er stond al een behoorlijke stroom. Aan de overkant van de monding lagen we op een strandje te wachten tot de stroom op zijn mooist zou zijn. We zagen jachten met volle zeilen, die volkomen stil lagen omdat ze tegen de stroom in probeerden te komen en jachten die met grote snelheid naar binnen stoven, met de stroom mee. Hier en daar stonden ook flinke golven, waar wind en stroom met elkaar de strijd aanbonden.
Wij stortten ons ook in het geweld. Het leuke was dat je van minuut tot minuut kon bepalen hoe spannend je het voor jezelf wou maken door de ruwe stukken te kiezen of juist in een keerwater uit te rusten of je gewoon met de stroom mee te laten sleuren de baai in.
Toen we genoeg gespeeld hadden zochten we het eiland met de beroemde prehistorische grafheuvel op, Gavrini, maar daar mochten we alleen aan land als we entrée zouden betalen en ons bij een groep toeristen zouden voegen. Nu zijn wij natuurlijk ook toeristen, maar dan toch anders. Dus wij kozen het eiland daarnaast uit om de koffie en de verse stokbroodjes met ansjovis en heerlijke kaas eer aan te doen.
Ach en over de rest kan ik kort zijn: het weer bleef mooi, de auto stond er nog en de tweede auto was snel gehaald. Boten wegen zonder bagage als veertjes zo licht en we waren dus al gauw weer op de camping. Het uitwassen van de spullen en het inpakken van de spullen die we niet meer nodig hadden voor de nacht had een droevige ondertoon, immers het was het onherroepelijke einde van een goddelijke week.
Maar Rob zorgde voor een extra hoogtepunt door ons uit te nodigen voor een echte Bretonse vismaaltijd, met krab, kreeftjes, garnalen, oesters en diverse andere schelpdieren, voor het eten waarvan we een hele gereedschapkist kregen uitgereikt. Zo trof ik naast mijn bord ondermeer een soort notenkraker, een miniatuur breekijzer en een grote kopspeld. Het smaakte allemaal verrukkelijk en we waren blij dat de ober ons had gewaarschuwd dat het wel wat veel was om ook nog een hoofdgerecht te bestellen, omdat dit zeebanket al bepaald copieus was.
En dan….
Het rijden op de snelweg, na een hele week in een zeekano, is altijd weer even slikken. Opeens begeef je je weer in een mallemolen van snelheid en gevaar. Er raast adrenaline door je lijf en je past je weer aan aan de moderne maatschappij, die als een trein doordendert zonder dat je hem kunt tegenhouden.
En daarna? Daarna ga je weer aan je werk, je maakt al je spullen schoon en bergt ze op voor een volgend avontuur. En je belt de leverancier met de vraag of je die tentstokken nog wel kunt bestellen voor dat type tentje…….
En je maakt nieuwe plannen, maar daar hebben we het nu niet over.
Henk, met dank aan mijn trouwe metgezellen voor hun op- en aanmerkingen bij dit stukje, maar vooral voor hun vrolijke gezelschap.