Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Naar Heemskerk en terug - zo’n beetje

Vrijdag 29 juni (2018) ging ik een tochtje maken met Henk Hoogerwerf, op zee. Gewoon Castricum - Heemskerk - Castricum.

Ik heb de laatste jaren niet zo veel meer op zee gevaren, zeker niet met hardere wind.

In mijn gloriedagen deed ik van alles, meestal alleen: Rondje Texel, Den Helder - Vlieland, Enkhuizen - Workum, Harlingen - Vlieland en naar Schiermonnikoog. Kortom, ervaring genoeg.

Maar door allerlei redenen, waaronder zeker het krijgen van astma, ben ik minder vaak gaan varen en als gevolg daarvan steeds voorzichtiger geworden ( dat klinkt mooier dan: ik ben een mooi weer kajakker geworden ). Ik heb op zee nooit last van astma gehad, maar ik heb wel moeten leren leven met dagen met te weinig energie voor een zeetocht.

Dit voorjaar ik kreeg het gevoel dat ik verloren land wilde terug winnen, of eigenlijk verloren zee in mijn geval.

Dus vrijdag ging het gebeuren. Het was mooi weer en 4-5 Beaufort, noord-west tot noord noord-west. Eenmaal los van het strandzand draaiden we naar het zuiden en hadden dus de golven van rechts achter. Het was absoluut een onrustige zee. Ik ga hier geen stoer verhaal van maken, ik vond het eng. Maar na enige tijd bleek ik nog steeds recht op in mijn kajak te zitten en was het nog steeds spannend, maar er kwam ook ruimte voor plezier. Want het is natuurlijk ook gaaf. Soms was een golf te hoog om er overheen te kijken. En ze stompten ook nog tegen je boot. Maar het ging goed. Bij Heemskerk zijn we achterwaarts geland. Zo was de branding goed te doen.

Tijd voor broodjes, koffie, rondje lopen en wat je zoal doet tijdens een kajak-pauze.

Na de pauze weer  de zee in wurmen. Met branding direct op het strand was dat even lastig. Maar het ging en we wendden de steven naar het noorden. Intussen waren er meer windvlagen van de 5 Beaufort klasse. Maar na al die jaren weet ik dat de golven op kop altijd makkelijker te hanteren zijn dan achterlijke golven. (Dit is een richting aanduiding, geen waarde oordeel.)

Maar ze vroegen wel aandacht. Ik herinner me hogere, maar mooie ronde golven die minder aandacht vroegen dan deze opgewonden jongens.  Maar goed, scherp van oog en vast van hand stuurt men richting Castricums strand. Ik had er wel plezier in, maar ook was het weer spannend. En vermoeiender dan ik verwacht had. En als je vermoeid raakt word je dus minder vast van hand, dat vraagt meer aandacht, correctie slagen enzovoort. En door de vermoeidheid denk ik, kreeg ik voor het eerst op zee last van (inspannings)-astma, ik werd benauwder en draaierig.

We waren het stille strand al een eindje voor bij. Bijna thuis dus, maar ik moest afhaken. (*&%øπ$@#!!! Dit is geen richting aanduiding, wel een waarde oordeel). Daarbij ben ik een eind terug gedreven door de noordelijke wind. Dat werd dus wielen halen en de boot terug lopen/rijden. Gelukkig had ik goed gezelschap!

De balans:

De upside: Mijn techniek bleek nog volkomen toereikend te zijn om met dit weer op zee te varen.

De downside: ik er rekening mee moeten houden dat ik op het water last van astma kan krijgen als de fysieke belasting te hoog wordt. De opties zijn: meer conditie proberen op te bouwen, meer ventolin gebruiken of accepteren dat het is wat het is. Dat laatste klinkt wel lekker ZEN. Maar het is niet mijn grote talent. Net zo goed als het niet waar is dat ik ouder wordt omdat ik nu toevallig 66 ben.

Erik Klaver