Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

(VER)DWALEN IN DE EILANDSPOLDER

Of: 30 jaar KVU

Ter gelegenheid van het dertigjarig bestaan van onze club had het bestuur een mooi plan om de KVU-rally oftewel de marathon nieuw leven in te blazen. Maar om rekening te houden met niveauverschillen waren er drie varianten bedacht: de oorspronkelijke Schermerrally van 40 km.; een alternatief van dertig kilometer en een tocht door de eilandspolder van 20 km.

De inschrijving viel wat tegen, wellicht omdat de tocht precies in het lange weekend van Hemelvaart viel en veel mensen andere plannen hadden. Zo kon het gebeuren dat er 4 stoere mannen zich meldden voor de 40 km. En twee watjes voor de 20km. Peter, onze voorzitter en tevens coördinator van de jubileumtocht, had reeds voor koffie en thee gezorgd en gaf een korte briefing zodat iedereen goed geïnstrueerd was en een kaart routebeschrijving in de hand had. De sfeer was als altijd: vrolijk en enthousiast.

Vanaf hier scheidden de twee groepen: de kanjers vertrokken met krachtige slagen vanuit de haven bij ons clubhuis en de overige deelnemers sjorden de kano’s op het dak van de auto om naar Driehuizen te rijden. Mijn verslag gaat over de laatste.

Het is nog geen tien uur als we de auto parkeren bij de kano-overdraagplaats/ picknickplaats vlak voor het dorp Driehuizen. Café De Vriendschap is te leuk om te missen en open vanaf tien uur, dus wandelen we in het vrolijke zonnetje dat rustige dorpje binnen voor een overheerlijke cappuccino.

Maar daarna moet er toch gevaren worden. De instructie was duidelijk: de blauwe route volgen tot nr. 21 en dan overgaan op de rode route bij punt 21. Tja, duidelijke taal maar waar is punt 21?? O, dit is punt 34. Betekent dat nu dat we te ver zijn doorvaren? Al snel  weten we niet meer waar we zijn….. We moeten op een bepaald punt zelfs omkeren en terug varen omdat onze sloot doodloopt! Maar ons humeur lijdt daar niet onder. Het is hier zo prachtig en overal horen we de grutto’s, tureluurs, kieviten en scholekster roepen dat hun kinderen zich moeten verstoppen voor het Grote Kwaad. Dat is wel jammer, dat zoveel mensen de rust van deze polder weten te vinden, zodat de rust van de vogels teveel wordt verstoord. Al snel wordt het drukker op het water, met fluisterbootjes, maar ook motorbootjes, een enkele keer zelfs met dronken jongelui en veel lawaai. Maar toch kunnen we nog volop genieten van het mooie weer, de prachtige oude polder en de vele vogels die we zien en horen. Je zal maar op het strand moeten zitten vandaag! Als we langs Graft en de Rijp komen vragen we ons af hoe het zijn zou om zo mooi aan het water te wonen. Het is zonder meer idyllisch. Op een mooi plekje stappen we even uit om onze meegebrachte broodjes te eten en verbazen ons over het luide gespetter en de wolken modder, veroorzaakt door paaiende vissen (karpers? brasems?) Tijdens het varen knalden er af en toe zelfs tegen onze boten aan. Het liefdesspel neemt ze volkomen in beslag.

Daarna is het wel even puzzelen hoe we het beste weer terug naar Driehuizen kunnen varen en weer gaan we even verkeerd en moeten op een modderig landje overdragen, maar dan zijn we toch alweer snel op het grotere water en vinden we moeiteloos De Lei en zijn we snel weer bij de auto. We kijken nog even terug over de polder en zien de grutto’s en kieviten vliegen en zelfs de kiekendief die in deze tijd genoeg te eten heeft. Het was een prachtige dag met het mooiste weer dat je maar kunt wensen. En als we niet lang daarna weer bij de Meldijk zijn gearriveerd dan varen daar ook net weer de bikkels van de veertig kilometer onze haven binnen. RESPECT, mannen!

Joke en Henk.