Kanovereniging Uitgeest Kanovereniging Uitgeest       Neem de tijd pak de kano

Met de klok mee maar tegen de wind in op 20 dec 2015

We zijn 3 Dames en 4 Heren zondag om 10 uur in de kajak gestapt en koers gezet in een rustig tempo gezellig kwebbelend met de klok mee naar De Woude gevaren.
Het weer was prima en bij De Woude genoten van een kopje koffie met de beroemde appelgebak met of zonder slagroom.
Hier kregen we gezelschap van nog twee kajakvaarders van KV Jason,gezellige jongens hoor.
Hop weer in de kajaks en via de Stierop weer huiswaarts,maar dit werd een zware klus.
De wind was fors toegenomen en best wel ruw water.
Maar onder de professionele leiding van Gilbert en Henk zijn we veilig en wel in Uitgeest aangekomen.
Ik kijk moe en voldaan terug op een leuke dag en bedank iedereen.
Het smaakt naar meer.
Fijne dagen toegewenst en de groetjes.

Henk v Schadewijk.

Moffentocht 20 dec 2015

Leve de moffen!
Nee, dit is geen verwijzing naar WO II, maar hier bedoelen we de splinternieuwe KANO-moffen die een aantal van onze leden heeft vervaardigd in de goed bezochte workshop op 2 december jl.
 

Lees verder

Noorse scheren

“Henk volgens mij heb je beet!” klinkt het van vlak achter mij, terwijl ik niets vermoedend  mijn peddel door het heldere water trek, alweer vergeten dat er een vislijn achter mijn kajak aan sleept. Ik antwoord: “Hoe weet jij dat nou?” “Ik zie een vis die al een hele tijd met je mee zwemt.”
Ik ben meteen helemaal bij de les en begin de lijn op de ronde spoel te wikkelen, waardoor er al snel inderdaad een prachtig visje boven water komt. Mijn eerste vangst van deze reis. Wat het is weet ik niet precies, het lijkt nog het meest op een schelvis. Bij onze lunchpauze tovert Jos een brander, pan en boter uit zijn boot en even later eten we alle vijf een klein stukje vers gebakken vis bij onze boterhammen.

klik hier voor het hele verhaal

Met de nieuwste leden op verkenning in de polder

27 sept 2015

De zondag begon met een stralende zon. 
Wij, 4 nieuwe leden Hans en Toos, Agnes en Marjan, stonden ruim voor tijd bij de loods om onder begeleiding van René en Tiny te gaan varen.


De route werd de Ham en Crommenije. Eerst over de meren en dan door de sloten. Dit omdat het even duurt voordat iedereen eindelijk zit en we dan na 200 meter peddelen al een overstap moesten doen.
Vol goede moed, gezellig babbelend en de nodige humor gingen we dan. Marjan had zichtbaar moeite om rechte koers te houden maar na een paar aanwijzingen (skeg) en natuurlijk de peddel niet verkeerd om ging het al een stuk beter.... Na de meren kwamen we door de sloten en hadden de 1e overstap. Het ging prima door de hulp en aanwijzingen van Rene en Tiny, al is het wel even wennen en oefenen. Bij de 2e overstap was de modder vieze grijze drab, dus daar wilde we echt niet in terecht komen. Haha.

Onderweg kregen we geschiedenis over de omgeving van René en Tiny. Wat is het daar mooi. Even verder varen zag René iets in het water drijven, het bleek een vogel te zijn. Waarschijnlijk een stern o.i.d. De vogel leefde maar was te zwak om zich te bewegen. René schepte de verzwakte vogel met zijn peddel uit het water en bracht het aan land. Hopen maar dat het daar aansterkt.
We gingen weer vrolijk verder en gingen richting het meertje achter Uitgeest, richting de sluis die toevallig openstond. De sluiswachter zag ons aankomen en konden zo aansluiten. Mazzel.

Voor ons 4tjes was dit een hele nieuwe ervaring. Zeker voor Hans die bovenop de waterbel zat en met zijn achterste punt achter het touw raakte! Dat werd even spannend maar gelukkig schoot hij op tijd los! Daarna werd het spannend voor Toos want nu raakte zij vast achter het touw! Maar ook dat liep goed af al zat de schrik er wel goed in! Daarna was het nog een klein stukje naar de loods, wat prima ging.
Rene en Tiny heel erg bedankt voor jullie begeleiding en aanwijzingen. Heb er veel van geleerd en zeker van genoten.
Marjan Tax

Hoezo spartaans kamperen

Zo kamperen lijkt niet erg best voor je tent, je knieën. Nee niet aangenaam. Maar je zult maar niets anders kunnen vinden:

verslag: Kamperen op Schiermonnikoog 15-16 aug 2015

Zijn moeder ging met haar volgeladen strandkar steeds harder lopen om de bus naar de boot te halen. Zelf bleef hij op zijn korte beentjes achter. Dat vond hij niet leuk, keek eerst sip en begon toen zachtjes te huilen. Dat vond ik reden genoeg om het wurm op te pakken en in mijn kano op wieltjes te zetten. Dat voelde blijkbaar heel vertrouwd want op slag stopte het huilen en keek hij heel tevreden voor zich uit.
Dit gebeurde toen we met onze kano's op karretjes weer naar de haven liepen om de terugtocht te aanvaarden.

Lees meer...