Ik was in mijn vorige leven Ier of wordt in mijn volgende een Ier

Kano tocht Ierland-

Als je de cursief geschreven namen in Google maps opzoekt krijg je de mooiste foto’s van de natuur en steden te zien.

 Het was een wens van mij, na vaak op vakantie te zijn geweest in Ierland, om per kano de Shannon af te varen. Na mijn hartinfarct zeiden mijn zoon Max jr. en schijnzoon Bas als we nog een keer in Ierland willen kanoën, moeten we het nu doen. We hadden wel een probleem 3 personen en maar 2 kano's. Jan Bakker van mijn woensdag kano groep zei je mag mijn Mariner wel lenen. Dus probleem opgelost en konden we verder met plannen van de reis.

Zo gezegd, zo gedaan en op 30 augustus 2017 vertrokken Bas en ik per auto met 3 kano’s op het dak richting mijn geliefde Ierland. Max jr. is een dag later met het vliegtuig ons achterna gereisd.

31 aug. Zijn we met de boot van IJmuiden - Newcastle vertrokken. De autorit vanuit onze woonplaats Beverwijk naar IJmuiden was zeer kort, maar een goed begin van de vakantie. Een hele ervaring was het om met de boot tussen onze thuis pieren naar Engeland te varen. De overtocht was een mooie belevenis. Lekker gegeten, een goed bed en de volgende dag wordt je wakker met de fraaie krijtrots kust van Engeland al in zicht.

1 sept.  In Newcastle aangekomen moesten we met enige spurt richting Holyhead waar de boot ons naar Dublin zou brengen. Bij het verlaten van de veerdienst in Newcastle ging het al mis. We kwamen op een tolweg terecht waar we alleen in contanten konden betalen, die we natuurlijk nog niet op zak hadden. Gelukkig schoot een vriendelijke Engelsman ons te hulp en heeft de tol voor ons betaald.  Na deze eerste hobbel dachten we ruim de tijd te hebben om naar Holyhead te rijden, maar niets was minder waar. Het leek erop dat meerdere verkeersopstoppingen onze planning in de war zou schoppen. Via een alternatieve route, die ons langs de bergen en vele kleine dorpjes leidde hebben we het toch gehaald (lange leve Google Maps). Met een opgelucht gevoel reden we de boot naar Dublin op!

Voor de heenreis hebben we voor HolyHead gekozen. De overtocht vanaf hier duurt maar 3 uur en zo waren we zeer snel in de hoofdstad Dublin, waar Max jr. ons verder zou vergezellen. Toen we van de boot afreden kwam Max jr. net aanlopen en kon hij meteen de auto inspringen. Vanaf hier ging de reis verder naar Banagher, de woonplaats van mijn goede vriend Tom Woods. In Banagher hebben we overnacht bij Tom en natuurlijk ook de nodige pints gedronken.

Na een goede nachtrust heeft Tom ons de volgende dag naar het startpunt van onze kanotocht gebracht.

2 sept . De Pink Apple Orcard Yurt Clamping aan Lough Allen is onze start plaats. Voordat we met de daadwerkelijke kanotocht begonnen hebben we nog 1 nacht op deze camping overnacht. Vanwege de regen moesten we even wachten met het opzetten van de tent. Omdat de regen aanhield bood de campingbaas ons een overnachting aan in een yurt. Dat hebben we natuurlijk niet afgeslagen en zo werd onze eerste nacht de camping een Glamping ervaring!

En de regen bracht ons nog meer voordelen, zo konden we koken in het groepsverblijf en werden wij getrakteerd op een “op de camping gebrouwen” Apple cider. En zo vielen we van de ene in de andere verrassing: chocolade taart van de jarige zoon van de camping en Heineken biertjes van een ander campinggast. Het was Ierse gastvrijheid op en top! En zo sliepen we heerlijk in op een echt bed met op de achtergrond het geluid van de regen, die op de yurt viel……

3 sept . Toen we de volgende morgen gingen afrekenen met de campingbaas stond er ons nog een verrassing te wachten! We hoefden namelijk niets te betalen. Dit konden we natuurlijk echt niet accepteren en besloten de campingbaas een gift te geven voor zijn gastvrijheid.

De kano’s hadden we de vorige dag al ingepakt en waren klaar voor vertrek. De camping lag aan een meertje omsloten door een bos. Vanaf dit meertje konden we Lough Allen bereiken. Toen we Lough Allen opvoeren kregen 5 bfr recht op onze kop en werd het mistig. Door de mist en de heuvels waarmee het meer omsloten was kreeg het geheel een sprookjesachtige decor. Door de mist hadden we echter ook slecht zicht en moesten we extra goed opletten om op de juiste koers te blijven. Na een aantal uren varen was daar uiteindelijk de sluis van Drumshanbo in zicht, waar we hadden gepland te overnachten. Bij de sluis aan gekomen, vroegen we de sluiswachter of we bij de sluis mochten kamperen. Dat was geen enkel probleem. Vrij kamperen is bijna overal toegestaan in Ierland en dat zijn wij als Nederlanders niet echt gewend. Dit maakt Ierland een uitstekend vakantieland voor een trektocht, per kano, fiets, motor of camper!

We hadden waterkaarten van ‘Waterways Ireland’, die mijn vriend Tom bij de “boot charters” in Banagher voor ons had geregeld.  Op deze Ierse waterkaarten staan alle sluizen en aanleg plaatsen in de dorpen vermeld. Bij al deze sluizen en aanleg plaatsen zijn douche- en toiletgebouwen aanwezig, waar je na aanschaf van een toegangspasje gebruik van kan maken. En na een lange tocht is er toch niets fijners dan een schoon toilet en een warme douche, dus hebben we gelijk een pasje bij de sluiswachter aanschaft. Nadat we de tenten hadden opgezet bij Drumshanbo lock en ons hadden op gefrist zijn we op zoek gegaan naar een pub voor wat eten en een pint! Dat is gelukkig niet zo moeilijk in Ierland, dus die pub was zo gevonden en konden we in de bar van Lough Allen Hotel naast een warme maaltijd en een groot glas bier ook nog de voetbalwedstrijd Nederland/ Bulgarije meepakken! Die ze uiteraard wonnen, dus dat was dubbel feest! En aangezien de Ierse voetbal supporters overal een feestje van maken juichte ze vrolijk met ons mee.

4 sept. Na een heerlijk ontbijt met eieren en spek, zoals elke ochtend, zijn we de sluis doorgegaan waar we hadden overnacht. De tocht leidde ons verder door een gegraven kanaal (de Shannon wordt hier omgeleid vanwege een  te snelle stroming), op weg naar de Drumleague lock. Hier stond dezelfde vrouwelijke sluiswachter van Drumshanbo lock ons weer op te wachten om ons door de sluis te schutten. De lockkeeper had berekent hoelang wij er over zouden doen en kwam aanrijden toen wij bij de sluis waren. Dat is nog eens service!

In Carrick-on-Shannon wilden we boodschappen doen. Bij een pub zijn we uitgestapt maar kwamen voor een gesloten deur te staan.  Het terrein waar de pub was konden we vanaf land niet verlaten, dus zijn we per kano op weggegaan naar het volgende dorp. Bij Annaduff waar besloten we ons kamp op te slaan voor de nacht. Net voor sluitingstijd konden we gelukkig nog wat eten en drinken inslaan. aankwamen. Onder het genot van een eigen gekookte maaltijd en een biertje konden voor onze tent nog de mooie zonsondergang aanschouwen. Helaas was er op deze plek geen toiletgebouw aanwezig, dus was het nu geen Glamping, maar een echte wildkampeer ervaring!

5 sept. In de ochtend weer op tijd vertrokken. Bij het plaatsje Roosky hadden we een kleine stop ingelast om bij een supermarkt wat te eten. Daar liep een man rond die ons heeft zien uitstappen en later de sluiswachter bleek te zijn van Roosky Lockhouse. Bij de sluis aangekomen wilde hij ons niet schutten, omdat het niet mocht van zijn baas. Dus moesten we alle spullen over dragen. Toch de man maar vriendelijk bedankt (ondanks zijn norse houding) en doorgevaren naar de volgende sluis. Bij de sluis van Termonbarry lock aangekomen bleek dat we ook hier niet door de sluis mochten. En dus moesten we ook hier weer aan de sleep met de kano’s. De tweede sluiswachter was een vriendelijke man en vertelde ons dat het niet meer mocht, omdat er herhaaldelijk kanoërs waren omgeslagen in de sluis. Ook in combinatie met de vaak onervaren schippers (zonder vaarbewijs) van de vele huurboten, die op de Shannon varen, werd het te gevaarlijk.

Bij de sluis Termonbarry lock besloten we te overnachten. Hier was gelukkig wel weer een sanitair gebouw aanwezig en konden we ons weer opfrissen, na dit een dagje te hebben overgeslagen. Opgefrist en wel zijn we bij Keenan’s public pub wat gaan eten. In de meeste Ierse pubs kan je heerlijk eten voor een zeer redelijke prijs……het zogeheten pub food!

Ook hier hebben we dag weer afgesloten met een biertje en een praatje met de locals. De Ieren zijn vaak geïnteresseerd en nieuwsgierig. Ze willen graag weten wat je naar Ierland brengt en worden enthousiast als je verteld dat je met de kano de Shannon afvaart. Iets wat men niet veel op de Shannon ziet!

6 sept. Onze kanotocht gaat de volgende ochtend weer verder. We stoppen in Lenesborough voor boodschappen. Omdat we willen overnachten op een eiland hebben we voldoende proviand nodig. We gaan verder over Lough Ree, een van de grootste meren van Ierland. In het meer bevinden zich vele eilanden. Op 1 daarvan wilde we gaan kamperen. Dat was lastiger dan we hadden gedacht. Uitstappen was het grootste probleem. De eilanden waar aan de randen begroeit met brandnetels en struiken en ook lagen er veel stenen. Nadat we er een paar voorbij waren gevaren vonden we een eiland waar we redelijk konden aanmeren. Echter was dit eiland niet onbewoond zoals de anderen, maar hadden we een paar schapen die ons vergezelde. Tegen de schemer bleken er nog meer bewoners te zijn op dit eiland en begon de ellende! Heel veel kleine muggen (midges) kwamen onze rust verstoren. Na het eten hebben we maar een hogere plek op gezocht met wat meer wind. Gelukkig was het hier redelijk uit te houden en kropen we in onze slaapzak.

7 sept. Met de start was het rustig weer, maar later begon het aardig te waaien. Met een wind van 6 bfr koersten we van eiland naar eiland zodat we af en toe uit de wind konden blijven.  De wind kwam van verschillende kanten. Soms recht op ons af en dan weer van de zijkant over heuvels. Dus we hadden flink wat golven vanaf zij. Op een van de eilanden maar even rusten en een broodnodige plaspauze. Alleen de keien, boomwortels en het woelige water, maakte het ons niet makkelijk om uit te stappen. De wind begon gelukkig af te nemen toen we in de buurt van Athlone kwamen. Bij de Athlone marina in het centrum van Athlone gevraagd of we daar onze tenten op konden zetten. Dat was geen probleem. Op een grasveld met een prachtig bloemenperk (wat eigenlijk helemaal geen kampeerplek was) mochten we gaan staan. De vrijwilliger van de jachthaven was erg behulpzaam en gaf ons gratis douche munten en de code van het hek, zodat we het terrein van de jachthaven weer op konden.

Vandaag ben ik ook 43 jaar getrouwd met Jeanne. Dus een reden om de stad in te gaan en dit te vieren, dan weliswaar zonder mijn vrouw, maar met zoon (Max jr.) en schijnzoon (Bas).

Ik ben een groot fan van ouwe kroegen en die hadden we snel gevonden. En wel de oudste pub van Ierland, Sean’s bar. Inderdaad een prachtig exemplaar, waar we geproost hebben op 43 jarige huwelijk met Jeanne. Ook uiteten kon niet ontbreken op mijn trouwdag. Dus zijn we gaan eten bij een Indiaas restaurant, genaamd Jalan-Jalan.

Ook aan de overkant, in Nederland, werd onze trouwdag gevierd. Jeanne, Kim (dochter) en Astrid (schoondochter) gingen voor de gelegenheid eten in onze stamcafé Camille in Beverwijk.

De dochter van de restauranthouder (Jalan-Jalan), die ons de bediende vertelde dat zei een IT opleiding had gedaan in Amsterdam. Wat een toeval weer in deze kleine wereld. Het eten was echt verrukkelijk. Moe maar voldaan keerde we terug naar de jachthaven, waar we nog even genoten hebben van het prachtige uitzicht over stad.

 

8 sept. De volgende ochtend gingen we gelijk op zoek naar de man die ons de vorige dag zo behulpzaam was geweest. We moesten hem nog betalen voor de overnachting, maar tot onze verbazing hoefden we alleen de ligplaatsen van de kano’s te betalen. 

Niet zo ver van de jachthaven ligt Athlone lock. Daar was verder geen kampeergelegenheid, omdat de sluis midden in de stad ligt en daarom hadden we besloten om in de jachthaven te overnachten. In deze sluis mocht je wel weer met de kano. We werden gewaarschuwd door de sluiswachter, hij adviseerde ons als laatste de sluis in te gaan.

Nadat we veilig en wel de sluis hadden verlaten zijn we richting Shannon Harbour gevaren. Daar hadden we weer afgesproken met Tom Woods en zijn vriend Paul Kemp, die ons al stonden op te wachten bij de sluis om ons te schutten.

Bij Clonmacnois is een klooster ruïne. Bij de souvenirwinkel, van deze toeristische trekpleister, konden we koffie en een mars krijgen. Onze kano outfits vielen wel op en trokken meer bekijks dan de ruïne zelf!

Het was nog wel even varen voordat we Tom en Paul zouden zien. Het was een dag met af en toe regen, maar met een hardnekkige, aanhoudende wind. Daardoor duurde het langer dan verwacht.

Shannon Harbour ligt een paar km van het Grand Canal, dat naar Dublin loopt. Een paar jaar eerder hebben onze meiden een wandeltocht (van 135 km) langs dit kanaal afgelegd met als eindbestemming de pub van Dermit en Shirley, McIntyre’s Pub in Shannon Harbour. Na al de jaren dat ik Ierland kom is dit een van de vaste plekken waar ik kom voor een pint. Zo ook deze keer, want McIntyre’s Pub zou ook onze eindbestemming zijn.

McIntyre’s Pub is ook z’n mooie ouderwetse kroeg, met voorin een kruidenierswinkel en achter in het café.

Maar we waren er nog niet, we moesten nog twee sluizen door. Voor de tweede sluis besloten we te stoppen om daar de ons kampement voor de laatste keer op te slaan. Dat was een goede beslissing, want in het donker en eenmaal in de kroeg had dat niet meer goed gekomen. Dermot en Shirley waren op vakantie naar Amerika. Jammer dat ze er niet waren ik keek er namelijk erg naar uit ze weer te ontmoeten. Maar desondanks was het ontvangst grandioos. We werden getrakteerd op een heerlijke maaltijd en met een pint in onze had konden we bijkletsen met Tom, Paul en wat oude bekende.

9-12 sept. In de ochtend besloten we unaniem dat dit de laatst etappe van onze tocht zou zijn. De slechte weersvoorspellingen (met veel regen en wind) en de vochtige nachten waardoor alles nat en klam werd heeft dit ons doen besluiten.

De eindstreep zou daardoor in Banagher zijn in plaats van in Limerick (waar de Shannon uitmondt in de Atlantische oceaan).

Na twee uur kanoën waren we in Banagher. Daar stonden Tom en Paul op de brug te wachten om een foto te maken, die de aanleiding werd voor schrijven van dit verhaal.

Bij Tom en zijn vrouw Manda konden we nog even genieten van de Ierse gastvrijheid. Hier hebben we de laatste paar dagen overnacht en konden we nog even de toerist uithangen in Banagher en omstreken.

13 sept. Het begin van de lange terugreis naar huis. Eerst Max jr. in Dublin op het vliegveld afgezet. Gelukkig kon hij naar huis vliegen, want door het stormachtige weer waren vele vluchten geschrapt.

Wij hadden genoeg tijd, want de boot naar Liverpool vertrok pas om 19:00 uur. We hadden mazzel dat de we de auto bij de boot konden parkeren. Dus besloten we om naar Dublin centrum te wandelen en daar mijn favoriete standbeeld "Molly Malone" te gaan bezoeken. Molly Malone is een standbeeld van een koopvrouw, die vissen en zeevruchten verkoopt. Het is ook een veel bezongen vrouw, door o.a. Johnny Logan, U2 en The Dubliners.

Dublin is een mooie stad te voet te bezoeken. Al lopend kom je langs de meest mooie Ierse pubs en daar zijn we dan ook beland voor een heerlijke daghap. Met een volle maag zijn we weer richting de auto gelopen. Toen we bij de Ferry aankwamen bleek deze een grote vertraging te hebben opgelopen door de storm.

De overtocht van Dublin naar Liverpool wordt hoofdzakelijk gebruikt door vrachtverkeer. Dus onze auto met de 3 kano’s op het dak was wel een vreemde eend in de bijt  tussen alle vrachtwagens! Bij deze overtocht zit het avondeten en het ontbijt in begrepen. Het was net of we in een truckers café zaten zo met alle vrachtwagen chauffeurs om ons heen. Na het ontbijt zijn we het dek opgegaan, want we wilden wel aanschouwen hoe het schip via de smalle sluis aanmeerde in de "docks" van Liverpool.

14 sept. Door straten met de arbeidershuizen van Liverpool en via de Highlands naar Newcastle gereden en daar weer de boot naar IJmuiden gepakt. Kenmerkend voor deze rit was het glooiende landschap!

15 sept. Op de boot weer overnacht om de volgende ochtend weer aan te meren in IJmuiden! Op het dek hadden we een mooi uitzicht op “onze eigen kust”, die we steeds dichterbij zagen komen met steeds meer herkenbare details.

En daar op de kade stond ons welkomstcomité (Jeanne, Kim en onze honden) ons al op te wachten. Wat een warm welkom thuis en wat een schitterende reis om op terug te kijken!

Max


Met dank aan:

Tom Woods

Paul Kemp

Max Zonneveld

Max Jr Zonnveld

Bas van der Vlies

Kim Zonneveld

Jan Bakker