De Alde Faenen

Het plan was om met vier vrienden een weekend te gaan kanoën en kamperen in de Weerribben. Maar toen kwam de persconferentie en ging de groepsgrootte terug van 4 naar 2… Uitstellen dan maar en over drie weken kijken hoe de vlag erbij hangt. Dat was dinsdag. Woensdag gewerkt, donderdag gewerkt, en toen begon het te kriebelen. Er werd prachtig weer voorspeld dus zonde om thuis te blijven!

Bladerend in het kanoboek van Jolanda komt er veel moois voorbij, maar waar kan je in november nog kamperen? Dat is waar ook, de Alde Faenen in Friesland, daar wilde ik altijd nog een keer naar toe en er zijn veldjes waar je je tentje mag opzetten!

En zo stond ik vrijdagochtend op het steigertje naast de kerk van Wergea.

Het begint een beetje saai, via het Eagumerdjip naar Grou, maar het Pikmar en de Wide Ie zijn prachtig, en dan brengt de Kromme Ie me naar de zuidkant van Nationaal Park De Alde Faenen. Hier word ik toch wel een beetje verrast: enerzijds door de prachtige natuur, maar anderzijds door de vele (vakantie)huisjes en aanmeerkades. Dit is duidelijk een gebied waar natuur en recreatie samen komen. Als je van rust houdt, moet je hier in de zomer niet wezen. Nu, in november, is het echter heerlijk stil.

Al snel krijg ik het beoogde kampeerplekje in het vizier, maar het is nog vroeg dus ik vaar nog wat verder het gebied in en geniet van de omgeving. Afgezien van de talloze eenden en ganzen, zie ik meerdere ijsvogels, een prachtige blauwe kiekendief en als klap op de vuurpijl een paartje zeearenden van echt heel dichtbij. Wow!

Teruggekomen bij ‘mijn’ kampeerplek, ligt daar een enorme motorsloep afgemeerd. Dat is een beetje jammer. Het zijn ongetwijfeld ook rustzoekers, maar ik kijk toch even verder. Gelukkig vind ik snel een prima alternatief. Ondanks de mooie (legale?) plek vind ik wildkamperen in Nederland toch altijd een beetje spannend. Maar met het vallen van de avond vind ik geleidelijk rust, en geniet ik van de geluiden en de zonsondergang.

Na een lange nacht met de geur van neopreen en woelend omdat het net een beetje fris is, word ik uiteindelijk toch redelijk uitgeslapen wakker. Shit, zeven uur al?! Snel de tent uit en ik val met mijn neus zo in het ochtendgloren. Net op tijd want de kleuren verdwijnen snel. Het uurtje voor zonsopgang is het mooist. En dan, als ik mijn spulletjes aan het opruimen ben, komt er pardoes een ijsvogel voor mijn tent zitten. Zo dichtbij heb ik hem nog nooit gezien.

Qua afstand hoef ik niet zover vandaag, dus ik dool lekker door het gebied. Opnieuw zie ik de zeearend (wat een Beest!) en vele ijsvogels. Azuurblauwe strepen over het water.

Dan via de Meanewei terug naar Wergea en zit het microavontuur er weer op. Als je mooie plannen maakt, krijg je geluk er gratis bij. Wist je dat?

Maarten